III CZ 25/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 25/07

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Strus

w sprawie z powództwa M. K.-M.

przeciwko S. P.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 czerwca 2007 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 12 marca 2007 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 12 marca 2007 r. odrzucił skargę

powódki M. K. – M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 7 kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje od prawomocnego

orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Takim

orzeczeniem w sprawie II Ca …/05 był wyrok Sądu Okręgowego z dnia 7 listopada

2005 r. Dnia 7 kwietnia 2005 r. nie wydano żadnego orzeczenia w niniejszej

sprawie. W zakreślonym terminie profesjonalny pełnomocnik nie sprecyzował

jakiego orzeczenia skarga dotyczy. W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał skargę za

niedopuszczalną przyjmując, że wniesiona ona została od nieistniejącego

orzeczenia i odrzucił ją na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powódka zarzuciła naruszenie art.

4246 § 3 k.p.c. oraz art. 45 Konstytucji i art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw

Człowieka i Podstawowych Wolności przez błędne przyjęcie, iż skarga dotyczy nie

istniejącego wyroku tylko dlatego, że w wyniku omyłki wpisano jako datę

zaskarżonego wyroku dzień 7 kwietnia 2005 r. zamiast 7 listopada 2005 r. przy

równoczesnym wskazaniu, że chodzi o wyrok sądu drugiej instancji wydany

na skutek rozpoznania apelacji od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 kwietnia

2005 r., sygn. akt l C …/03/S.

Wskazując na powyższe powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.

Nie można podzielić oceny Sądu Okręgowego, że powódka wniosła skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem nie istniejącego orzeczenia. Zaskarżony

wyrok oznaczony został przez wskazanie Sądu, który go wydał (Sądu Okręgowego

w K.), sygnatury akt sprawy (II Ca …/05) oraz daty wydania tego orzeczenia (7

kwietnia 2005 r.). Powódka oznaczyła przy tym dokładnie, jakiego orzeczenia sądu

pierwszej instancji dotyczył kwestionowany skargą wyrok Sądu Okręgowego.

Faktem jest, że w oznaczenie zaskarżonego wyroku wkradł się oczywisty błąd

pisarski polegający na nieprawidłowym oznaczeniu miesiąca wydania tego

orzeczenia (w miejsce listopada wpisano kwiecień). Uchybienie to nie uniemożliwia

jednak identyfikacji zaskarżonego wyroku. Obowiązująca w postępowaniu cywilnym

zasada formalizmu nie ma charakteru bezwzględnego. Doniosłe znaczenie mają

tylko takie braki formalne pism procesowych, które uniemożliwiają nadanie im

dalszego biegu ( por. art. 130 § 1, art. 370, art. 398 6 § 2, art. 4246 § 3 k.p.c.). Takim

brakiem nie jest oczywista niedokładność pisma procesowego, jaka wystąpiła w

niniejszej sprawie. Wprawdzie powódka została wezwana do uzupełnienia w

wyznaczonym terminie braku skargi poprzez wskazanie zaskarżonego orzeczenia,

jednak odrzucenie skargi na skutek niewykonania tego wezwania

byłoby

uzasadnione jedynie wtedy, gdyby ten środek zaskarżenia rzeczywiście dotknięty

był wadą uniemożliwiającą nadanie mu prawidłowego biegu.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1

w zw. art. 3941 § 3 z k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

jz