III CZ 24/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 24/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku T. P.

przy uczestnictwie Z. K. i W. J.

o wpis,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2010 r.,

zażalenia K. Ś. na postanowienie Sądu Okręgowego w T.

z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt I Cr (…),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w T. w sprawie z wniosku T. P. przy udziale Z. K. i W. J. o wpis,

postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. odrzucił rewizję K. Ś. od wpisów

Państwowego Biura Notarialnego w B. z dnia 1 czerwca 1968 r., sygn. akt (…),

wskazując w uzasadnieniu, że rewizja została wniesiona przez osobę nie będącą stroną

postępowania wieczystoksięgowego, zatem przez osobę nieuprawnioną do wniesienia

środka zaskarżenia, który z tej przyczyny jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.

W zażaleniu od powyższego orzeczenia skarżąca sformułowała szereg zarzutów

pod adresem Sądu Okręgowego w T. dotyczących zarówno obrazy przepisów prawa

materialnego jak i prawa procesowego oraz wniosła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia w całości oraz „spowodowanie rozpatrzenia rewizji zgodnie z Konstytucją

w toku instancji”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na mocy ustawy z dnia 16 listopada 1964 r. o przekazaniu państwowym biurom

notarialnym prowadzenia ksiąg wieczystych (Dz. U. Nr 41, poz. 278), jak sam tytuł

wskazuje, prowadzenie ksiąg wieczystych zostało powierzone państwowym biurom

notarialnym. Artykuł 3 ust. 1 powołanej ustawy stanowił, że państwowe biura notarialne

wykonują czynności z zakresu prowadzenia ksiąg wieczystych stosując odpowiednio

przepisy dotychczas regulujące te czynności, przy zachowaniu przepisów niniejszej

ustawy. Na podstawie tego przepisu odpowiednie zastosowanie znajdowały przepisy

dekretu z dnia 11 października 1946 r. Prawo o księgach wieczystych (Dz. U. Nr 57,

poz. 320 ze zm.) oraz, przez odesłanie drugiego stopnia, przepisy kodeksu

postępowania cywilnego - art. 56 dekretu - Prawo o księgach wieczystych w zw. z art. X

§ 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania

cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 297 ze zm.).

Uczestnikom postępowania wieczystoksięgowego przeciwko dokonanym wpisom

przysługiwała rewizja, którą rozpoznawał sąd wojewódzki (art. 51 dekretu z dnia 11

października 1946 r. - Prawo o księgach wieczystych w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia

16 listopada 1964 r. o przekazaniu państwowym biurom notarialnym prowadzenia ksiąg

wieczystych).

Z dniem 1 lipca 1996 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 1 marca 1996 r.

o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczpospolitej

– Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania

administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) rewizja została zastąpiona apelacją, przy

czym art. 11 ust. 2 ustawy zmieniającej, na zasadzie odstępstwa od reguły

natychmiastowego działania ustawy nowej, przewidywał, że do złożenia i rozpoznania

rewizji od orzeczenia sądu pierwszej instancji, wydanego przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym tylko zastrzeżeniem, że od

orzeczenia sądu drugiej instancji oddalającego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

rewizje lub orzekającego co do istoty sprawy przysługuje kasacja, z wyłączeniem spraw,

w których według tej ustawy kasacja nie przysługuje (art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej).

Takiego wyjątku ustawodawca nie wprowadził w wypadku orzeczenia sądu drugiej

instancji odrzucającego rewizję, przesądzając tym samym, że orzeczenie to podlega

zaskarżeniu na zasadach obowiązujących przed wejściem w życie ustawy zmieniającej.

Z kolei analiza przepisów kodeksu postępowania cywilnego obowiązujących

według stanu prawnego z przed 1 lipca 1996 r. prowadzi do wniosku, że przepisy

ustawy procesowej nie przewidywały możliwości wniesienia zażalenia do Sądu

Najwyższego.

Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że zażalenie wniesione do Sądu

Najwyższego na postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 26 kwietnia 2010 r. jest

niedopuszczalne z mocy ustawy i podlega odrzuceniu na podstawie art. 375 w zw. art.

397 § 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 1996 r.