III CZ 23/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 23/13

POSTANOWIENIE

Dnia 15 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Anna Owczarek

w sprawie ze skargi E. K.

o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa E. K.

przeciwko Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu "M." sp. z o.o. w K.

o stwierdzenie nieważności uchwały, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 maja 2013 r.,

zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 19 grudnia 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powódka E. K. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r., wydanym

w sprawie przeciwko pozwanemu Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu „M.”

Sp. z o.o. w K. o stwierdzenie nieważności uchwały. Jako podstawę wznowienia

powódka powołała podstawy restytucyjne z art. 403 § 1 pkt 1 i art. 403 § 2 k.p.c.,

których wystąpienie łączyła z faktem sporządzenia przez Sąd Okręgowy w dniu 9

listopada 2012 r., a więc już po wydaniu wyroku, ujednoliconego protokołu

rozprawy z dnia 24 lutego 2010 r., uwzględniającego uzupełnienia i zmiany tego

protokołu dokonane na wniosek powódki z 2 marca 2010 r.

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

jako nieopartą na ustawowej podstawie. Wyjaśnił, że wskazane przez skarżącą

podstawy restytucyjne wymagają ujawnienia się po prawomocnym zakończeniu

sprawy okoliczności, które - gdyby były znane wcześniej - miałyby wpływ na treść

zapadłego rozstrzygnięcia. Takiego charakteru nie miało sporządzenie przez Sąd

Okręgowy jednolitego protokołu rozprawy, uwzględniającego uzupełnienia i

sprostowania dokonane na wniosek powódki, gdyż było to tylko techniczne

włączenie do treści protokołu zarządzenia z dnia 15 marca 2010 r., którym wniosek

ten został rozpoznany. Merytoryczna korekta protokołu nastąpiła więc przed

wydaniem przez Sąd Apelacyjny wyroku z dnia 16 czerwca 2010 r. i była temu

Sądowi znana. Protokół nie był przerobiony, ani podrobiony, a zmiany w treści

zapisów, które powódka uważa za decydujące dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy,

zdaniem Sądu nie miałaby wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Powódka zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem, domagając się

„wznowienia postępowania”. Z treści uzasadnienia wynika, że skarżąca zarzuca

wadliwe odczytanie przez Sąd Apelacyjny zmian w zapisach protokołu rozprawy,

pominięcie okoliczności, że ten Sąd nie odniósł się do zmian w uzasadnieniu

wyroku z dnia 16 czerwca 2010 r. oraz nieuwzględnienie faktu przerobienia

protokołu walnego zgromadzenia wspólników pozwanej, na którym podjęto

zaskarżoną przez powódkę uchwałę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

o

wznowienie

postępowania

jest

nadzwyczajnym

środkiem

zaskarżenia o limitowanych podstawach. Wybór podstawy wznowienia należy do

skarżącego i wiąże sąd rozpoznający skargę. Powódka powołała podstawy

przewidziane w art. 403 § 1 pkt 1 i w art. 403 § 2 k.p.c. a jako ich uzasadnienie

wskazała fakt sporządzenia przez Sąd Okręgowy dopiero dwa lata po

prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy sprostowanego protokołu z rozprawy, na

której wydany został wyrok w pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny słusznie jednak

ocenił, że wykonanie przez Sąd Okręgowy ujednoliconego odpisu protokołu miało

charakter odtwórczy i nie wnosiło nowych treści, nieznanych wcześniej sądom

rozpoznającym sprawę, szczególnie Sądowi Apelacyjnemu, wydającemu wyrok

z dnia 16 czerwca 2010 r. Zmiany w treści protokołu z rozprawy wprowadzone

zostały zarządzeniem z dnia 15 marca 2010 r., zarządzenie to znajdowało się

w aktach sprawy od chwili wydania, jego treść nie może więc zostać uznana za

nowość w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.

Sprostowanie

protokołu

jest

czynnością

przewidzianą

w przepisach

postępowania cywilnego (art. 160 k.p.c.), uwzględniającą możliwość wystąpienia

błędów w pisemnym odtworzeniu treści wypowiedzi i potrzebę ich poprawienia.

Problem ten rozwiązuje zapisywanie przebiegu rozprawy za pomocą aparatury

rejestrującej. Usunięcie usterek pisemnego protokołu w drodze przewidzianej w art.

160 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym w marcu 2010 r.) nie stanowiło więc jego

przerobienia lecz nadawało mu właściwą treść. Również wcześniejszy protokół nie

był przerobiony, gdyż „przerobienie” dotyczyć może dokumentu już istniejącego,

a nie dopiero powstającego. Ponadto musi być ujawnione po prawomocnym

zakończeniu postępowania. Słusznie więc Sąd Apelacyjny ocenił, że skarga

powódki nie została oparta na ustawowej podstawie i podlega odrzuceniu na

podstawie art. 410 § 1 k.p.c.

Natomiast zawarte w uzasadnieniu rozważania odnoszące się do znaczenia

dla rozstrzygnięcia sprawy zmian wprowadzonych do pierwotnego protokołu

wykraczają poza dopuszczalny zakres badania na etapie wstępnej kontroli

skargi, przeprowadzanej w oparciu o art. 410 § 1 k.p.c. Zarzuty podniesione przez

skarżącą w tym zakresie, podobnie jak argumentacja Sądu Apelacyjnego

są pozbawione znaczenia. Również argumenty dotyczące przerobienia protokołu

walnego zgromadzenia, które powódka zgłosiła w zażaleniu, nie mogą stanowić

podstawy skargi, skoro dotyczą okoliczności znanych powódce już w toku

pierwotnego rozpoznania sprawy.

Z tych przyczyn zażalenie powódki należało oddalić (art. 394 1 § 3 k.p.c.

w zw. z art. 39814 k.p.c.).