III CZ 221/22 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 221/22 POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)‎SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)‎SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa M. W.‎przeciwko B. P.‎z udziałem Rzecznika Praw Dziecka‎o rozwód,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 października 2022 r.,‎zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt V WSC 104/20, oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Pozwana B. P. 18 maja 2020 r. wniosła osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 11 marca 2020 r., którym oddalono zażalenie pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie odrzucające zażalenie na postanowienie tego Sądu z 23 maja 2018 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia postanowienia z 17 kwietnia 2018 r. w przedmiocie wniosku o zabezpieczenie i zmianę zabezpieczenia.Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z 10 listopada 2020 r. odrzucił skargę pozwanej, wskazując, że postanowienie z 11 marca 2020 r. nie jest postanowieniem kończącym w sprawie.

Wniesiona przez pozwaną skarga jest zatem niedopuszczalna, gdyż nie spełnia warunku przewidzianego w art. 4241 § 1 k.p.c. Ponadto skarga została wniesiona przez pozwana osobiście, z naruszeniem art. 871 k.p.c.W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwana wniosła o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 4241, art. 4246 § 3, art. 871 § 2 k.p.c. poprzez ich błędne zastosowanie co skutkowało niezasadnym odrzuceniem skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Zgodnie z aktualnym stanem prawnym, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje zasadniczo tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień, co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.).

Od innych prawomocnych orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie przysługuje (art. 7674 § 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze); jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia ich niezgodności z prawem w postępowaniu ze skargi, a więc bez pośrednio przed sądem powszechnym od Skarbu Państwa w sprawie o odszkodowanie (art. 4241b k.p.c.).Podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 4241 i art. 4246 § 3 k.p.c., oparte na odmiennym - wadliwym - założeniu, nie mogły wywrzeć zamierzonego skutku.

Wobec niedopuszczalności skargi, kwestia zdolności postulacyjnej pozwanej nie ma znaczenia dla oceny zasadności zażalenia.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. [as]