Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
III CZ 220/25 AI generated

III CZ 220/25 · Sąd Najwyższy

Case Number III CZ 220/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Postanowieniem z 25 września 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie sędzia SN Piotr Telusiewicz odrzucił skargę powodów J. W. i J. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 26 listopada 2024 r., oddalającego powództwo skierowane przeciwko pozwanej E. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o zapłatę, stwierdzając, że nie skarga ta nie zawiera elementu konstrukcyjnego wymaganego dla tego środka zaskarżenia w postaci uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego wyroku, (art. 4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.W zażaleniu na powyższe postanowienie powodowie zarzucili Sądowi Najwyższemu naruszenie art. 4241 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. przez uznanie przez, że w skardze nie uprawdopodobniono wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego ona dotyczy.Powołując się na ten zarzut, skarżący wnieśli o zmienne zaskarżonego postanowienia i wnieśli o jego zmianę i przyjęcie skargi do rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3941 § 1 i § 11 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną, na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz na postanowienie sądu drugiej instancji uchylające wyroku sądu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania.

Legislator headnote

AI generated

art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c; III CZ 220/25 · Sąd Najwyższy: Zażalenie wniesione przez powodów podlegało zatem - jako niedopuszczalne - odrzuceni na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 i k.p.c.).Oceny tej nie mógł zmienić fakt, że postanowienie Sądu Najwyższego zaskarżone zażaleniem zostało wydane przez sędziego Sądu Najwyższego powołanego na urząd sędziego Sądu Najwyższego w procedurze nominacyjnej na podstawie wniosku zawartego w uchwale Krajowej Rady Sądownictwa podjętej w składzie i w trybie ukształtowanym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

Keywords

AI generated
compensation for judicial errors defense of set-off calculation error showing of irreparable harm extraordinary plea of nullity failure to state reasons

Cited Legislation

AI generated
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.W zażaleniu na powyższe postanowienie powodowie zarzucili Sądowi Najwyższemu naruszenie art.

Cited Case Law

AI generated
I CNP 67/25
Wyrokiem z 26 listopada 2024 r., Sąd Okręgowy w Warszawie, wydanym w sprawie z powództwa J.W.
AI generated
III PSK 220/21
Pozwana K. S. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 4 marca 2021 r. Wyrokiem tym Sąd Apelacyjny oddalił jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 4 stycznia 2018 r. zasądzającego od niej na rzecz Spółdzielni w T. kwotę 432.061,12 zł z ustawowymi odsetkami od 27 października 2016 r. do dnia zapłaty.Skarżąca zarzuciła:1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 122 k.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż pozwana dopuściła się powstania szkody w majątku powódki, działając w sposób umyślny, podczas gdy Sąd drugiej instancji nie wykazał spełniania wszystkich przesłanek odpowiedzialności na podstawie art. 122 k.p., w szczególności wystąpienia winy umyślnej,2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: (-) art. 321 § 1 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 5 k.p.c., przez wyrokowanie co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem pozwu, co przejawiło się w oparciu zaskarżonego wyroku częściowo na podstawie faktycznej, której powód nie powoływał w toku procesu; (-) art. 1562 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 5 k.p.c., przez brak uprzedzenia pozwanej o rozstrzygnięciu sprawy na innej podstawie prawnej niż wskazana przez pozwaną w pozwie czy też stanowiąca przedmiot analizy w toku postępowania sądowego przed Sądem pierwszej i drugiej instancji, co w dalszej kolejności doprowadziło do pozbawienia strony pozwanej możności obrony swoich praw, a tym samym winno skutkować stwierdzeniem nieważności postępowania na podstawie przepisu art. 379 pkt 5 k.p.c.Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując na jej oczywistą zasadność, nieważność postępowania, jak również istnienie istotnego zagadnienia prawnego, tj.:1.
III CNP 7/21
M.J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - wyroku Sądu Okręgowego w K. z 19 grudnia 2018 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Artykuł 4245 § 1 k.p.c. określa wymogi konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, które powinny być spełnione kumulatywnie. Brak któregokolwiek z tych istotnych elementów skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 listopada 2005 r., IV CNP 4/05 i z 2 marca 2006 r., IV CNP 8/06). Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie a limine (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05).
I CNP 117/23
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części (pkt 1), przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem (pkt 6).W judykaturze przyjmuje się, że wszystkie wymogi skargi wymienione w art. 4245 § 1 k.p.c. muszą być spełnione, aby pismo strony mogło być uznane za skargę (zob. postanowienie SN z 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, nie publ.).
III KK 491/25
Kasację od w/w wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, który podniósł zarzuty rażącego naruszenia szeregu przepisów prawa procesowego, co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
I CSK 558/24
Postanowieniem z 25 sierpnia 2022 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

III CZ 220/25 POSTANOWIENIE 24 czerwca 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Grzegorz Misiurek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 24 czerwca 2026 r. w Warszawie‎zażalenia J.W. i J.P.‎na postanowienie Sądu Najwyższego‎z 25 września 2025 r., I CNP 67/25,‎w sprawie ze skargi J.W. i J.P. o stwierdzenie niezgodności z prawem‎prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie‎z 26 listopada 2024 r., XXVII Ca 1945/24 (XXVII WSC 37/25),‎wydanego w sprawie z powództwa J.W. i J.P.‎przeciwko E. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.‎o zapłatę, odrzuca zażalenie (M.M.)

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 25 września 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie sędzia SN Piotr Telusiewicz odrzucił skargę powodów J. W. i J. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 26 listopada 2024 r., oddalającego powództwo skierowane przeciwko pozwanej E. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o zapłatę, stwierdzając, że nie skarga ta nie zawiera elementu konstrukcyjnego wymaganego dla tego środka zaskarżenia w postaci uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego wyroku, (art. 4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.W zażaleniu na powyższe postanowienie powodowie zarzucili Sądowi Najwyższemu naruszenie art. 4241 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. przez uznanie przez, że w skardze nie uprawdopodobniono wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego ona dotyczy.Powołując się na ten zarzut, skarżący wnieśli o zmienne zaskarżonego postanowienia i wnieśli o jego zmianę i przyjęcie skargi do rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3941 § 1 i § 11 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną, na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz na postanowienie sądu drugiej instancji uchylające wyroku sądu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania.

Określony powołanymi przepisami katalog spraw zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego ma charakter zamknięty (zob. postanowienia SN: z dnia 30 września 2020 r., I CZ 37/20, z 14 września 2023 r., III CZ 182/23 - nie publ). Nie przewidziano w nim możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowień Sądu Najwyższego. Kognicja tego Sądu w postępowaniu zażaleniowym ma charakter wyjątkowy, co wynika z jego ustrojowej pozycji (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego: z 2 września 2020 r., V CO 96/20, nie publ. oraz z 22 listopada 2010 r., III SO 3/10 i z 9 marca 2011 r., III SO 1/11).

Zażalenie wniesione przez powodów podlegało zatem - jako niedopuszczalne - odrzuceni na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 i k.p.c.).Oceny tej nie mógł zmienić fakt, że postanowienie Sądu Najwyższego zaskarżone zażaleniem zostało wydane przez sędziego Sądu Najwyższego powołanego na urząd sędziego Sądu Najwyższego w procedurze nominacyjnej na podstawie wniosku zawartego w uchwale Krajowej Rady Sądownictwa podjętej w składzie i w trybie ukształtowanym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r. poz. 3), co - w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 4 września 2025 r., C-225/22, ECLI:EU:C:2025:649 - mogłoby uzasadniać rozważenie pominięcia tego orzeczenia jako wydanego w składzie mogącym nie spełniać wymogów niezależności i bezstronności.Przesądzenie tej kwestii nie miałoby jednak wpływu na zakresu kognicji Sądu Najwyższego rozpoznającego zażalenie powodów, skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia Sądu Najwyższego odrzucającego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

Uznanie zaskarżonego postanowienia za niebyłe nie rozszerzałoby zatem kognicji Sądu Najwyższego rozpoznającego zażalenia na to postanowienie, ograniczonej jedynie do stwierdzenia niedopuszczalności rozpoznania wniesionego zażalenia (zob. postanowienie SN z 4 marca 2026 r., III CZ 206/25, nie publ.). (A.T.)[a.ł]