III CZ 22/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 22/08

POSTANOWIENIE

Dnia 16 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi E. M. o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa E. M.

przeciwko A. K.

zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K.; sygn. akt Ca (…)

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 maja 2008 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 października 2007 r., sygn. akt II Ca

(…),

oddala zażalenie i przyznaje adw. W. B. od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w

W. 1800 (tysiąc osiemset) zł kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z

urzędu E. M. w postępowaniu zażaleniowym wraz z 22% podatkiem od towarów i

usług.

Uzasadnienie

Zaskarżonym

postanowieniem

Sąd

Okręgowy

w

K. odrzucił

-

jako

niedopuszczalne - zażalenie E. M. na zarządzenie przewodniczącej w sądzie drugiej

instancji o zwrocie skargi o wznowienie postępowania z powodu nieuzupełnienia jej

braków.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik procesowy E. M. zarzucił

naruszenie art. 3941 § 2 w związku z art. 362 k.p.c., art. 316 w związku z art. 361 k.p.c.

oraz art. 233 § 1 w związku z art. 382 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestia dopuszczalności zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w sądzie

odwoławczym o zwrocie skargi o wznowienie postępowania na skutek nieuzupełnienia

jej braków była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. W postanowieniu z dnia

21 grudnia 1998 r., III CKN 739/98 (OSNC 1999, nr 5, poz. 102) Sąd Najwyższy

stwierdził, że na wydane przez przewodniczącego w sądzie drugiej instancji zarządzenie

o zwrocie skargi o wznowienie postępowania wobec nieuzupełnienia jej braków

zażalenie nie przysługuje.

Sąd

Najwyższy w składzie

rozpoznającym

niniejsze

zażalenie

podziela

to rozstrzygnięcie i jego motywy. Wprawdzie wskazany w art. 394 1 § 1 i 2 k.p.c. katalog

orzeczeń, na które przysługuje zażalenie, został rozszerzony w stosunku do stanu

prawnego obowiązującego w chwili wydania przytoczonego postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 21 grudnia 1998 r., III CKN 739/98, jednakże również obecnie

obejmuje on jedynie postanowienia sądu drugiej instancji. Stanowiska, że na

zaskarżone zarządzenie nie przysługuje zażalenie nie podważa odwołanie się do art.

362 i art. 398 k.p.c., ponieważ odpowiednie zastosowanie tych przepisów - jak wyjaśnił

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 38 lipca 1998 r., II CKN 88497 (OSNC 1999, nr

2, poz. 34) - może mieć miejsce tylko w odniesieniu do zarządzeń wskazanych w

ustawie jako zaskarżalne zażaleniem.

Z przedstawionych powodów zażalenie podlega oddaleniu jako pozbawione

uzasadnionych

podstaw

(art.

39814

w

związku

z

art.

3941

§

k.p.c.).

Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata

z urzędu jest oparte na § 6 pkt 6 i § 13 ust. 2 pkt 2 w związku z § 21 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).