III CZ 22/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 22/06

POSTANOWIENIE

Dnia 20 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

w sprawie z urzędu

przy uczestnictwie J.T. i E.K.

o orzeczenie zakazu w trybie art.172 prawa upadłościowego,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 20 kwietnia 2006 r.,

zażalenia uczestnika J.T.

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. na podstawie art. 3986 §

odrzucił

jako

niedopuszczalną

skargę

kasacyjną

uczestnika

J.T.

od

postanowienia tego Sądu, oddalającego jego apelację od postanowienia Sądu

Rejonowego w K. z dnia 18 stycznia 2005 r., którym orzeczony został w stosunku

do uczestnika zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek i

pełnienia funkcji reprezentanta lub pełnomocnika przedsiębiorcy, członka rady

nadzorczej i komisji rewizyjnej w spółce z ograniczona odpowiedzialnością lub

spółdzielni, na podstawie art. 172 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24

października 1934 r. Prawo upadłościowe (jedn. tekst Dz. U. z 1991 r., Nr 118, poz.

512 ze zm.).

W jego uzasadnieniu wskazał, że do postępowań wszczętych z urzędu przed

dniem 1 października 2003 r. o orzeczenie zakazu z art. 172 Prawa upadłościowego

stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 540 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo

upadłościowe i naprawcze, Dz.U. Nr 60, poz. 535), według których zgodnie

z jednolitym stanowiskiem judykatury, od orzeczeń tych nie przysługuje kasacja.

Pogląd ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, w której postępowanie

zakazowe zostało wszczęte w stosunku do skarżącego w dniu 15 września 2003 r.

W zażaleniu od tego postanowienia uczestnik zarzucił, że jest ono wadliwe,

ponieważ oparte zostało na błędnej wykładni art. 17 2 Prawa upadłościowego.

Z przepisu tego wynika jedynie, że od orzeczenia zakazowego wydanego przez

sąd pierwszej instancji przysługuje apelacja, natomiast nie odnosi się on do kwestii

dopuszczalności kasacji, którą reguluje art. 5191 § 1 k.p.c. Na tej podstawie

postanowienie oddalające apelację uczestnika podlega zaskarżeniu skargą

kasacyjną. Wnosił o uchylenie postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestię dopuszczalności kasacji od orzeczeń wydanych w postępowaniu

upadłościowym pod rządami Prawa upadłościowego rozstrzygał samodzielnie

i wyczerpująco jego art. 17 § 3, wyłączając tym samym w tym zakresie przepisy

kodeksu postępowania cywilnego. Przepis ten przewidywał zaskarżenie kasacją

jedynie postanowień sądu drugiej instancji o ogłoszeniu upadłości i oddaleniu

wniosku o ogłoszenie upadłości. Sposób zaskarżenia orzeczeń w sprawach

o których mowa w art. 172 § 1 Prawa upadłościowego regulował § 5 tego przepisu,

stanowiąc, że przysługuje od nich apelacja, co - jak przyjęło się w judykaturze stanowiło wyraźne ograniczenie dopuszczalności dalszego środka odwoławczego

po rozpoznaniu apelacji (m. innymi postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ

18/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 10). Art. 17 2 § 6 wyłączał wprost stosowanie

przepisów k.p.c. o postępowaniu nieprocesowym w zakresie uregulowanym w jego

§ 2-5.

Błędnie wywodzi więc skarżący dopuszczalność wniesionej skargi kasacyjnej

z art. 5191 § 1, który nie znajduje tu zastosowania.

W tym stanie rzeczy zasadnie przyjął Sąd Okręgowy, że w sprawie niniejszej

wszczętej na podstawie art. 172 Prawa upadłościowego przed dniem 1 października

2003 r. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna (tak również Sąd Najwyższy

w postanowieniach z dnia 16 listopada 2004 r., III CZ 100/04 i III CZ 101/04

niepubl.).

Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu (art. 398 14 w zw. z art. 3941

§ 3 k.p.c.).