III CZ 21/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 21/09

POSTANOWIENIE

Dnia 4 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków

przeciwko Spółdzielni Gastronomicznej

przy interwencji ubocznej S.K.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 czerwca 2009 r.,

zażalenia interwenienta ubocznego

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 17 grudnia 2008 r., na podstawie

art. 1302 § 3 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną interwenienta ubocznego wniesioną

przez jego zawodowego pełnomocnika (adwokata), stwierdzając, że nie została od

niej uiszczona należna opłata.

Rozpoznając

zażalenie,

zawierające

wniosek

o

uchylenie

tego

postanowienia, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powołane

w

zażaleniu

okoliczności

nie

stanowią

argumentów

usprawiedliwiających wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako

bezzasadnego. Postanowienie Sądu Apelacyjnego zgodne jest z obowiązującym

w chwili orzekania stanem prawnym. Według art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia

28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, dalej: „u.k.s.c.”

(Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) piątą część opłaty pobiera się od interwencji

ubocznej, natomiast od skargi kasacyjnej pobiera się – zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2

u.k.s.c. - opłatę całą. Ta ostatnia opłata obowiązuje każdy podmiot wnoszący

skargę kasacyjną. Twierdzenie skarżącego, że w sytuacji, gdy od interwencji

ubocznej pobierana jest piąta część opłaty, to w takiej samej wysokości

interwenient uboczny powinien uiszczać opłatę od skargi kasacyjnej, nie znajduje

żadnego usprawiedliwienia w przepisach ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych. Pismo, od którego nie została uiszczona opłata we właściwie obliczonej

wysokości jest pismem, które, jak stanowi art.1302 § 1 k.p.c., „nie zostało należycie

opłacone”. Wbrew wywodom przedstawionym w zażaleniu pojęcie pisma

nienależycie

opłaconego

odnieść

należy

zarówno

do

wszystkich

pism

wymienionych w art. 130 § 1 i 3 k.p.c., a więc zarówno pism zwykłych (§ 1)

jak i pism szczególnych, jakimi są środki odwoławcze i zaskarżenia (§ 3). Różne

są natomiast skutki wniesienia pism, od których nie została uiszczona należna

opłata. Pisma zwykłe przewodniczący zwraca, zaś środki odwoławcze i zaskarżenia

sąd

odrzuca.

w postępowaniu

Uregulowanie

to

pozostaje

cywilnym

skutkami

w

zgodzie

procesowymi

z

przewidzianymi

stwierdzonych

braków

formalnych pism procesowych zwykłych i szczególnych w postaci środków

odwoławczych i środków zaskarżenia (w przypadku skargi kasacyjnej por. art. 398 6

k.p.c.). Przedstawiona w zażaleniu wykładnia art. 1302 § 1 i 3 k.p.c., zakładająca,

że w razie uiszczenia od skargi kasacyjnej opłaty w niewłaściwej wysokości,

powinien zostać uruchomiony tryb postępowania, określony w art. 130 2 § 1 i 2

k.p.c., a zatem tryb prowadzący do zwrotu skargi kasacyjnej z możliwością jej

ponownego wniesienia, sprzeczna jest z przepisami stwierdzającymi, że środki

prawne nie opłacone podlegają odrzuceniu, nie zaś zwrotowi, a także z trybem

składania środków prawnych, dla których – w odróżnieniu od zwykłych pism

procesowych – przewidziane są terminy ustawowe, których nie przewiduje się trybu

„zwrotu z możliwością ponownego skutecznego złożenia”. Z przytoczonych

względów zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie i dlatego należało orzec, jak

wyżej (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).