III CZ 20/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 20/09

POSTANOWIENIE

Dnia 7 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M.P.

przeciwko D.S.

o ochronę dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 maja 2009 r.,

zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 marca 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną pozwanej jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu

zaskarżenia (art. 3986 § 2 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.). W sprawie o ochronę

dóbr osobistych skarga kasacyjna wniesiona od wyroku w części uwzględniającej

roszczenie majątkowe jest – zdaniem Sądu – dopuszczalna, jeżeli wartość

przedmiotu zaskarżenia jest wyższa niż 50 000 zł. Tymczasem pozwana zaskarżyła

przytoczony wyrok w zakresie zasądzającym od niej na rzecz powódki

zadośćuczynienie w wysokości 2000 zł.

W zażaleniu pełnomocnik pozwanej zarzucił, że zaskarżone postanowienie

zostało wydane z naruszeniem art. 3982 § 1 w związku z art. 3986 § 2 k.p.c.,

ponieważ dopuszczalność skargi kasacyjnej, ze względu na wniesienie jej

w sprawie o ochronę dóbr osobistych, jest niezależna od wartości przedmiotu

zaskarżenia.

W

konkluzji

zażalenia

wniósł

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Osoba, której dobra osobiste zostały zagrożone lub naruszone cudzym

działaniem może dochodzić ochrony prawnej zarówno za pomocą roszczeń

niemajątkowych, a więc roszczenia o zaniechanie działania zagrażającego dobru

osobistemu, roszczenia o zaniechanie działania naruszającego dobro osobiste lub

roszczenia o dopełnienie czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia

dobra osobistego, w szczególności złożenia stosownego oświadczenia (art. 24 § 1

k.c.), jak i roszczeń majątkowych w postaci żądania zasądzenia zadośćuczynienia

pieniężnego (art. 445 § 1 i 2 k.c.) lub odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany

cel społeczny (art. 448 k.c.). Wymienione roszczenia (majątkowe lub niemajątkowe)

mogą być dochodzone w odrębnych sprawach według właściwości rzeczowej dla

każdego z nich. Mogą też zostać zgłoszone w jednym pozwie, lecz wówczas

roszczenia majątkowe nie tracą swojego charakteru i nie mogą być traktowane –

wbrew

stanowisku

skarżącej

–

za

dochodzenie

prawa

niemajątkowego

(por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca

1985 r., III CZP 27/85, OSNC 1985, nr 12, poz. 185). Z tego względu w razie

kumulacji

w

pozwie

o

ochronę

dóbr

osobistych

roszczeń

majątkowych

i niemajątkowych o majątkowym charakterze sprawy, w rozumieniu art. 398 2 § 1

k.p.c.,

decyduje

charakter

stanowiącego

przedmiot

zaskarżonego

wyroku

roszczenia. Sąd Apelacyjny trafnie zatem uznał, że o dopuszczalności skargi

kasacyjnej pozwanej, ze względu na zaskarżenie wyroku w zakresie dotyczącym

roszczenia majątkowego, decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).