III CZ 19/23 · Sąd Najwyższy

Powódka D. M. wystąpiła z pozwem o ochronę dóbr osobistych przeciwko (...) Sp. z o.o. w W. – wydawcy gazety (...). Wniosła o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 500.000 zł tytułem zadośćuczynienia, płatnej w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia wraz z odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, nakazanie pozwanej publikacji oświadczenia o treści i w formie ostatecznie określonej w piśmie procesowym z 5 lipca 2017 r., usunięcia przedmiotowych artykułów z wydań elektronicznych gazety (...), zakazanie pozwanej naruszania dóbr osobistych powódki poprzez powstrzymanie się od publikacji informacji na temat jej sytuacji rodzinnej, zawodowej i życia prywatnego, jak również relacji pozamałżeńskiej ze Z. R. (1). Ponadto powódka domagała się zasądzenia od pozwanej kosztów procesu.

Powodowie E. M. i P. M. w sprawie przeciwko Bank spółce akcyjnej w W. o ustalenie, ewentualnie o zapłatę i ustalenie wnieśli zażalenie na wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 2 sierpnia 2022 r. Rozpoznający to zażalenie Sąd Najwyższy postanowieniem z 21 lutego 2023 r. przedstawił powiększonemu składowi Sądu Najwyższego zagadnienie prawne o treści bliżej określonej w sentencji postanowienia.Pismem z 31 lipca 2023 r. powodowie cofnęli zażalenie, a Sąd Najwyższy postanowieniem z 31 października 2023 r. uchylił swoje postanowienie z 21 lutego 2023 r. i umorzył postępowanie zażaleniowe.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy – zgodnie z art. 390 § 1 k.p.c. – rozstrzyga jedynie tego rodzaju zagadnienia prawne, które budzą poważne wątpliwości i jednocześnie mają znaczenie dla sposobu rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia (zażalenia).