III CZ 19/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 19/08

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi H. F. i J. F.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt I Ns (…) oraz

prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w N. z dnia 10 lutego 2005 r., sygn.

akt III Ca (…)

w sprawie z wniosku H. F.

przy uczestnictwie J. P. , S. P., M. P. i M. K.

o zasiedzenie nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2008 r.,

zażalenia skarżącej H. F.

na postanowienie Sądu Okręgowego w N. z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt III Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy w N. odrzucił skargę o

wznowienie postępowania, z którą wystąpili H. F. i J. F. Skarga dotyczyła

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 10 lutego 2005 r.

zapadłego w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia. Jako podstawę swojego orzeczenia

Sąd wskazał brak ustawowych podstaw wznowienia. Nienależyte działanie fachowego

pełnomocnika nie jest równoważne nienależytej reprezentacji, a także w skardze nie

skazano okoliczności ani środków dowodowych ujawnionych już po zakończeniu

postępowania.

W zażaleniu na to postanowienie H. F. podniosła, że Sąd rozpoznający sprawę o

stwierdzenie zasiedzenia naruszył art. 199 w związku z art. 60 k.c. przyjmując jako

dowód nieważną umowę „bezczynszowego użytkowania”. Umowa ta została bowiem

podpisana przez osobę, której nie przysługiwały żadne prawa do przedmiotu umowy.

Okoliczność ta jest nową i mogła mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne. Sąd Okręgowy trafnie położył nacisk na to, że zgodnie

z art. 403 § 2 k.p.c. wykrycie nowych faktów i dowodów musi być „późniejsze" i strona

nie miała możliwości powołania się na nie włoku postępowania. Wskazanie przez

skarżącą na nieważność umowy „bezczynszowego użytkowania", której oceny

dokonywał Sąd rozpoznający sprawę, z całą pewnością nie stanowi „nowości" w

rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Jest to okoliczność, którą skarżąca mogła podnieść w toku

postępowania o stwierdzenie zasiedzenia.

Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 394 1 w związku z art. 385

k.p.c.).