III CZ 18/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 18/12

POSTANOWIENIE

Dnia 16 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Marian Kocon

SSN Maria Szulc (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi J. R. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem zaocznym Sądu Okręgowego w K.

z dnia 19 lipca 2005 r.,

w sprawie z powództwa K. A.-K.

przeciwko J. R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 maja 2012 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 grudnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił na podstawie art.

370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. zażalenie pozwanego J. R. uznając je za spóźnione.

W ocenie Sądu drugiej Instancji zaskarżone postanowienie ogłoszone zostało na

posiedzeniu jawnym w dniu 23 listopada 2010 r., w obecności skarżącego i w

efekcie ta data, niezależnie od faktu późniejszego sprostowania postanowienia,

wyznaczała początek biegu tygodniowego terminu do zgłoszenia przez stronę

wniosku o doręczenie odpisu postanowienia z uzasadnieniem albo do złożenia

zażalenia. Skarżący złożył wniosek o doręczenie uwierzytelnionego odpisu

postanowienia w dniu 1 grudnia 2010 r. i nieskutecznie sprecyzował go pismem

z dnia 6 grudnia 2010 r., zaś środek zaskarżenia oznaczony jako apelacja wpłynął

także w dniu 6 grudnia 20101 r. W konsekwencji tygodniowy termin, o którym mowa

w art. 357 § 1 k.p.c. oraz art. 394 § 2 k.p.c. upłynął bezskutecznie z dniem

30 listopada 2010 r.

W zażaleniu od powyższego postanowienia pozwany zarzucił naruszenie

przepisów postępowania, w postaci art. 130 § 1 zdanie drugie, art. 357 § 1, art. 369

§ 2, art. 394 § 2 i art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., przez ich błędną wykładnię

i zastosowanie. Wniósł o jego uchylenie i orzeczenie o kosztach postępowania

zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi zarzucane w zażaleniu

naruszenie przepisów prawa procesowego.

Zgodnie z art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. mylne oznaczenie pisma

procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody

do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Zgodnie z ustaloną

linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, w przepisie art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c.

ma swoje źródło dyrektywa rozpoznania pisma zgodnie z jego treścią,

także wówczas, gdy zostanie ono mylnie oznaczone lub dotknięte innymi

oczywistymi niedokładnościami. Oczywista niedokładność może dotyczyć treści

pisma, gdy została ona niewłaściwie zredagowana, niemniej w sposób pozwalający

na ustalenie treści tego pisma w drodze wykładni. Nadto, art. 130 § 1 zdanie drugie

k.p.c. nie dopuszcza możliwości przypisania pismu procesowemu innej treści,

niż została w nim wyrażona (por. postanowienie z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN

289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90 oraz postanowienie z dnia 5 września 2001 r.,

I CZ

110/01,

niepubl.).

Za

prawidłowe

należy

uznać

stanowisko

Sądu

Apelacyjnego, że skarżący w piśmie z dnia 1 grudnia 2010 r. domagał się,

w sposób

nie

budzący

wątpliwości,

doręczenia

uwierzytelnionego

odpisu

postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 listopada 2010 r., natomiast nie

wnosił o doręczenie mu odpisu tego postanowienia wraz z uzasadnieniem.

Wprawdzie pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. próbował sprostować swoje żądanie,

jednakże wobec precyzyjnego sformułowania zawartego w piśmie z dnia 1 grudnia

2010 r., sprostowanie to słusznie nie odniosło skutku. Z tego względu nie jest

zasadny zarzut naruszenia art. 130 § 1 zd. 2 i art. 357 § 1 k.p.c. Nie można uznać

nadto pism z dnia 6 grudnia 2010 r. i z dnia 7 grudnia 2010 r. za skutecznie

wniesiony środek zaskarżenia. Sąd Apelacyjny zobowiązany był dokonać oceny

terminu wniesienia środka zaskarżenia zgodnie ze stanem na datę orzekania.

Słusznie wskazał na fakt sprostowania postanowienia z dnia 23 listopada 2010 r.

poprzez zastąpienie w sentencji słowa „oddalić” słowem „odrzucić”. Postanowienie

to, wobec nie zaskarżenia przez skarżącego, uprawomocniło się i wywołało taki

skutek, że stosownie do treści orzeczenia (odrzucenie skargi) właściwym środkiem

zaskarżenia jest zażalenie, a to oznacza, że pisma, które mogłyby być

potraktowane jako środek zaskarżenia, wpłynęły po terminie określonym w art. 394

§ 2 k.p.c. Sytuacja ta jest, zatem odmienna od sytuacji rozbieżności pomiędzy

treścią rozstrzygnięcia a formą orzeczenia, co do której Sąd Najwyższy jednolicie

rozstrzygnął,

że

rodzaj

środka

zaskarżenia

uzależniony

jest

od

treści

rozstrzygnięcia, a nie od jego formy, natomiast wniesiony środek odwoławczy

właściwy jedynie dla formy rozstrzygnięcia należy potraktować jako

środek

przewidziany przepisami kodeksu postępowania cywilnego dla jego treści i uznać

za wniesiony w terminie (patrz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia

2003 r., IV CZ 151/03, niepubl., z dnia 31 sierpnia 2006 r., I CZ 64/06, niepubl. i

orzeczenia w nim powołane). Brak było zatem podstaw do potraktowania pism

powoda jako apelacji, lub zażalenia wniesionego w terminie, co czyni niezasadnym

zarzut naruszenia art. 369 § 2, art. 394 § 2 i art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Na

marginesie jedynie podzielić należy stanowisko Sądu Apelacyjnego co do

znaczenia okoliczności związanych z wadliwością procedowania Sądu Okręgowego

w postępowaniu o przywrócenie terminu.

Mając powyższe na uwadze należało orzec, jak w sentencji postanowienia,

na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 i art. 39812 k.p.c.

jw