III CZ 18/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 18/08

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

w sprawie z wniosku K. L.

przy uczestnictwie J. C., I. C. i R. C.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2008 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 15 lutego

2008 r., sygn. akt I Ca (...),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy w T.

odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni K. L., wniesioną od postanowienia tego

Sądu z dnia 8 listopada 2007 r., które zostało wydane w sprawie o zniesienie

współwłasności. Jako przyczynę tego rozstrzygnięcia Sąd odwoławczy wskazał

uchybienia skargi polegające na niespełnieniu wymagań przewidzianych w art. 398 4 § 1

pkt 1 i 3 k.p.c. Zdaniem Sądu, skarga wnioskodawczyni nie zawierała właściwego

oznaczenia orzeczenia, od którego został wniesiona, gdyż zabrakło w niej określenia

przedmiotu sprawy. Ponadto Sąd ten uznał, że wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania nie został uzasadniony.

W zażaleniu skarżąca K. L., kwestionując wskazane stanowisko, domagała się

uchylenia postanowienia z dnia 15 lutego 2008 r. Zdaniem żalącej, jej skarga spełniała

oba przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c. wymagania. Wbrew bowiem przyjętemu

przez Sąd ustaleniu w skardze zostały szczegółowo wskazane okoliczności mające

uzasadniać przyjęcie jej do rozpoznania, a brak określenia przedmiotu sprawy nie

stanowił przeszkody dla uznania, że zaskarżone skargą orzeczenie zostało oznaczone

w sposób wystarczający.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.

Jako uzasadnione należało ocenić oba wymienione w nim zarzuty. Ustawodawca

nie sprecyzował, w jaki sposób powinno następować przewidziane w art. 398 4 § 1 pkt 1

k.p.c. oznaczenie zaskarżonego skargą orzeczenia. Należy zatem uznać, że

wystarczające jest przedstawienie danych, które umożliwią jego identyfikację w

dostateczny sposób (por. m.in. postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 60/05,

nie publ.). Skarga kasacyjna wnioskodawczyni wymaganiu temu czyni zadość. Chociaż

w doktrynie i judykaturze wyrażony został pogląd, że oznaczenie zaskarżonego

orzeczenia powinno następować także przez określenie przedmiotu sprawy (por. np.

postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2002 r., V CZ 157/02, nie publ.), to w

okolicznościach niniejszej sprawy brak jego wskazania nie powinien był prowadzić do

odrzucenia skargi. Biorąc bowiem pod uwagę sposób oznaczenia postanowienia, od

którego w sprawie niniejszej wniesiona została skarga, nie może budzić wątpliwości, o

jakie orzeczenie wnioskodawcy chodziło. Wynika to w sposób niedwuznaczny z

określenia sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, z daty jego wydania wskazanej

przez skarżącą, podanej przez nią sygnatury akt, a także wymienienia w skardze

uczestników oraz samej wnioskodawczyni. W tej sytuacji odrzucenie skargi, która

zawierała dane wystarczające dla zidentyfikowania zaskarżonego postanowienia, nie

znajdowało podstaw, rażąc nadmiernym formalizmem.

Także drugi z podniesionych w zażaleniu zarzutów okazał się trafny. Rację ma

bowiem żaląca, twierdząc, że skarga zawiera uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania. Wprawdzie zakres przedstawionych w tym celu argumentów okazał się

dość skromny, jednakże nie można mówić z tego powodu o braku wspomnianego

uzasadnienia. Zapewne w przeświadczeniu Sądu uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania w sposób tak lakoniczny oznaczało w istocie jego pominięcie.

Stanowiska tego nie można zaakceptować. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem

judykatury, to, czy przedstawione w skardze argumenty stanowią wystarczającą

podstawę dla przyjęcia jej do rozpoznania, należy do wyłącznej oceny Sądu

Najwyższego (por. m. in. postanowienie SN z dnia 13 października 2005 r., II PZ 32/05,

OSNCP 2006, nr 17-18, poz. 272). Nawet zatem podjęcie przez stronę skarżącą próby

przekonania w tak lakonicznej formie o potrzebie rozpoznania skargi, jak to miało

miejsce w sprawie niniejszej, powinno zostać uznane za spełnienie wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., a merytoryczna ocena przedstawionych we

wskazanym celu argumentów pozostawiona Sądowi Najwyższemu.

W konsekwencji należało przyjąć, że choć Sąd drugiej instancji w zaskarżonym

zażaleniem orzeczeniu słusznie wskazał na szczególne wymagania stawiane przez

ustawodawcę nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, to

jednak do oceny ich spełnienia w niniejszej sprawie podszedł w sposób nazbyt

rygorystyczny, wykraczając przy tym po części poza zakres swej kognicji.

Z omówionych względów zażalenie należało uwzględnić na podstawie art. 398 15 §

1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.