III CZ 17/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 17/09

POSTANOWIENIE

Dnia 17 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Henryk Pietrzkowski

SSN Wojciech Katner

w sprawie ze skargi K. M.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu

Okręgowego w K. z dnia 10 czerwca 2008 r. z wniosku R. K.

przy uczestnictwie T. K. i K. M.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 kwietnia 2009 r.,

zażalenia uczestniczki K. M.

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 28 listopada 2008 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 28 listopada 2008 r. odrzucił

skargę

K. o

M. wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

postanowieniem tegoż Sądu Okręgowego z dnia 10 czerwca 2008 r. w sprawie z

wniosku R. K. z udziałem T. K. i K.M. o zniesienie współwłasności.

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy stwierdził, że skarżąca podała art. 403 § 2

k.p.c. jako ustawową podstawę wznowienia i jako nowe dowody powołała: wyrok

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2008 r. zapadły w

sprawie IV SA Na …/08, pismo Wojewody […] I g VIII 7b151-73/08, wyroki sądów

administracyjnych z dnia 18 maja 1999 r. i z dnia 18

listopada 2004 r. oraz

zaświadczenie z dnia 22 czerwca 1986 r., w oparciu o które dokonano wpisu w

księdze wieczystej.

W

ocenie

o wznowienie

Sądu

wynika,

Okręgowego

już

że

powoływanej

nie

ma

z

samego

uzasadnienia

podstawy

skargi

wznowienia.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2008 r. jak

również pismo Wojewody z dnia 28 sierpnia 2008 r. nie mogą stanowić podstawy

wznowienia, gdyż powstały po uprawomocnieniu się orzeczenia, a ponadto nie

mają wpływu na wynik sprawy. Wcześniejsze orzeczenia sądów administracyjnych,

na które powołuje się skarżąca były znane Sądowi w postępowaniu objętym skargą

o wznowienie. Nie stanowią one nowych dowodów, z których strona nie mogła

skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z uzasadnienia skargi nie wynika również,

aby zaświadczenie z dnia 22 czerwca 1986 r., które skarżąca wskazuje jako

podstawę wpisu w księdze wieczystej było dokumentem nowym, którego nie mogła

powołać w postępowaniu objętym skargą.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego skarżąca zarzuciła

obrazę art. 403 § 2 k.p.c. polegająca na nieuwzględnieniu, jako podstawy

wznowienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września

2008 r. jak i pisma Wojewody z dnia 28 sierpnia 2008 r. na które

się strona

powoływała w skardze chociaż w art. 403 § 2 k.p.c. mówi się o dopuszczalności

wznowienia postępowania w razie wykrycia takich okoliczności faktycznych lub

środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona

nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, co zachodziło w niniejszej

sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wskazane w zażaleniu orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

jak i pismo Wojewody zostały wytworzone po zakończeniu postępowania w

sprawie. Co najmniej od czasu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 21 lutego 1969 r., wpisanej do księgi zasad prawnych (III PZP 63/68,

OSNCP z 1969 r., nr 12, poz. 208) w judykaturze utrwalił się pogląd, że środek

dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia, nie stanowi

podstawy wznowienia przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Nadto, skarżąca

twierdząc, że oba powstałe po uprawomocnieniu się postanowienia dokumenty

mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nie próbowała nawet wykazać na czym ten

wpływ miałby polegać, dlaczego te dokumenty mogłyby wpłynąć na treść

wcześniejszego rozstrzygnięcia. W tym stanie zażalenia nie sposób uznać za

zasadne.

Z powyższych względów na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

i art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

jz