III CZ 17/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 17/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Strus

w sprawie ze skargi B. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia wydanego w sprawie z powództwa B. K.

przeciwko Bankowi Spółdzielczemu w S.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 22 marca 2007 r.,

zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 22 stycznia 2007 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił

zażalenie powódki B. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 24 października 2006

r. odrzucające jej skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku z dnia 13 października 2004 r., którym tenże Sąd oddalił jej powództwo o

uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Zażalenie to

podlegało - zdaniem Sądu - odrzuceniu, gdyż nie zostało prawidłowo opłacone.

Skarżąca, która była w sprawie zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika

w osobie adwokata, zamiast bowiem uiścić opłatę stosunkową w wymaganej

wysokości już przy wnoszeniu swego środka odwoławczego, uczyniła to dopiero po

wezwaniu jej przez przewodniczącego do wskazania wartości przedmiotu

zaskarżenia.

W zażaleniu na pierwsze z wymienionych postanowień skierowanym do

Sądu Apelacyjnego powódka, nie kwestionując ustaleń Sądu Okręgowego co do

braku uiszczenia opłaty od zażalenia w momencie jego wniesienia oraz

późniejszego uiszczenia tej opłaty, wyraziła wątpliwość, czy istotnie środek ten

podlegał jakiejkolwiek opłacie sądowej, skoro dotyczył rozpoznania wcześniejszego

wniosku o zwolnienie od kosztów. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie

zaskarżonego przez nią postanowienia i rozpoznanie wskazanego wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie powódki jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 42412 k.p.c. w wypadkach nieuregulowanych przepisami

zawartymi w kodeksie postępowania cywilnego w dziale poświęconym skardze

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

do

postępowania wszczętego tą skargą należy stosować odpowiednio przepisy

o skardze kasacyjnej. Pojęciem ostatnio wymienionych przepisów obejmować

należy zarówno przepisy odnoszące się do ściśle rozumianego postępowania

kasacyjnego, jak i postępowania zażaleniowego w sprawach związanych

z wnoszeniem skargi kasacyjnej. W konsekwencji w postępowaniu wszczętym

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia znajduje

również odpowiednie zastosowanie przepis art. 3941 § 2 k.p.c.

Mając to na uwadze, należy więc przyjąć, że zgodnie z wymienionym

przepisem w postępowaniu, które może być skutecznie zainicjowane tą skargą, na

postanowienia sądu mające charakter kończących postępowanie w sprawie

zażalenie przysługuje stronom do Sądu Najwyższego. Do kategorii takich właśnie

orzeczeń zaliczyć trzeba zaskarżone przez powódkę zażaleniem postanowienie

Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 stycznia 2007 r. Skarżąca pomimo tego jednak,

wbrew dyspozycji art. 3941 § 1 i 2 k.p.c., adresatem swego środka odwoławczego

uczyniła Sąd Apelacyjny (bliżej przez nią nie określony). Chociaż więc środek ten

został prawidłowo wniesiony za pośrednictwem Sądu Okręgowego w K., który

wydał zaskarżone orzeczenie (art. 369 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art.

39821 k.p.c.), to skierowanie go do niewłaściwego sądu spowodowało, że stał się on

środkiem niedopuszczalnym (por. np. nie publ. postanowienia SN z dnia 7 listopada

2006 r., I CZ 79/06 oraz z dnia 12 lutego 2003 r., I CZ 197/02). Skoro bowiem

rozpoznanie zażalenia powódki należy wyłącznie do Sądu Najwyższego, to mogło

być ono skierowane jedynie do tego Sądu.

Na stronie skarżącej spoczywa obowiązek prawidłowego oznaczenia sądu,

do którego kieruje ona swój środek odwoławczy (art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c.) i który to

sąd właściwy jest do jego rozpoznania (por. postanowienie SN z dnia

1 października 1997 r., I CKN 255/97, Prok. i Pr. 1998 r., nr 4, poz. 41). Ponieważ

żaląca w toczącym się obecnie postępowaniu była, tak jak tego wymaga art. 871 § 1

k.p.c., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, błędne skierowanie

zażalenia do Sądu Apelacyjnego zamiast do Sądu Najwyższego nie mogło być

kwalifikowane w kategoriach oczywistej niedokładności bądź niezachowania

warunków formalnych pisma procesowego. Wykluczona więc była możliwość

zastosowania art. 130 § 1 k.p.c. i wezwania pełnomocnika skarżącej do

naprawienia popełnionego przez niego błędu przez wskazanie sądu właściwego do

rozpoznania zażalenia (por. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2006 r., IV CNP

57/06, nie publ. oraz postanowienie SN z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 25/06, nie

publ).

Z przytoczonych względów zażalenie powódki podlegało odrzuceniu na

podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.