III CZ 16/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 16/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Zbigniew Strus

w sprawie z powództwa M. G.

przeciwko Skarbowi Państwa-Wojewodzie M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 22 marca 2007 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 13 listopada 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną powódki M. G. od wyroku tego Sądu z dnia 28 lipca 2005 r., albowiem

skarga nie zawiera wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania i uzasadnienia tego

wniosku (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

W zażaleniu na wymienione postanowienie powódka nie podważa ustalenia

Sądu Apelacyjnego co do braku w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej

do rozpoznania i uzasadnienia tego wniosku. Zarzuciła natomiast naruszenie

art. 45 Konstytucji i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i wniosła

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rację ma skarżąca skoro twierdzi, że jeżeli strona wnosi skargę kasacyjną to

oznacza, iż domaga się jej rozpoznania. Co innego jest jednakże dochowanie

warunków formalnych wymaganych przez ustawę od pisma procesowego

będącego skargą kasacyjną. Stosownie do art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. warunkiem

takim jest zamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku o jej przyjęcie

do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to jest związane ze szczególnym

charakterem skargi kasacyjnej w postępowaniu cywilnym, która nie jest zwykłym

środkiem odwoławczym, ale jej celem jest przede wszystkim ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego

2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Przeto przyjęciu

do rozpoznania przez Sąd Najwyższy podlega tylko skarga kasacyjna w takiej

sprawie, w której zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych

w art. 3989 § 1 k.p.c. Wymaganie, by skarga kasacyjna zawierała wniosek o jej

rozpoznanie i uzasadnienie tego wniosku jest ściśle związane z tym przepisem

i jest wymaganiem wskazania w skardze istnienia okoliczności wymienionej w tym

przepisie, która jest niezbędna do przyjęcia skargi do rozpoznania przez Sąd

Najwyższy.

Brak

przewidzianych

w

art.

3989

§

k.p.c.

okoliczności

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powoduje odmowę

przyjęcia jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy (art. 398 9 § 2 k.p.c.),

a niezamieszczenie

w

skardze

wniosku

o

jej

przyjęcie

do

rozpoznania

i uzasadnienia tego wniosku – odrzucenie skargi przez sąd drugiej instancji lub Sąd

Najwyższy (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).

Prawo do sądu, jako prawo do rozpoznania sprawy przez właściwy,

niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, przewidziane przez art. 45 ust. 1

Konstytucji i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, wyczerpuje się

przez rozpoznanie sprawy przez sąd w postępowaniu dwuinstancyjnym (art. 176

ust. 1 Konstytucji). Przewidziana przez nasze prawo możliwość rozpoznawania

spraw cywilnych w kolejnej instancji, na skutek wniesienia skargi kasacyjnej

od prawomocnego orzeczenia sądu, jako wykraczająca poza gwarantowane

konstytucyjnie prawo do sądu, może zatem być ograniczona do niektórych tylko

spraw, których rozpoznanie w trzeciej instancji jest z określonych względów

uzasadnione. Wskazany wyżej cel skargi kasacyjnej w postępowaniu cywilnym

uzasadnia uzależnienie jej dopuszczalności od podania w niej przez skarżącego

okoliczności, i ich uzasadnienia, które w myśl obowiązującego prawa dają jedynie

podstawę do przyjęcie skargi do rozpoznania. Dlatego nie można skutecznie

zarzucić, że art. 3984 § 1 pkt 3 i art. 3986 § 2 k.p.c. są niezgodne z art. 45

ust. 1 Konstytucji i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i nie można

uznać, że zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem ostatnio

wymienionych przepisów jest zasadny.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3

w zw. z art. 39814 k.p.c. postanowił jak sentencji.

db