III CZ 15/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 15/13

POSTANOWIENIE

Dnia 21 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

SSA Monika Koba

w sprawie z wniosku A. C.

przy uczestnictwie M. F., P. F., J. M. i W. M.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 marca 2013 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 20 września 2012 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 września 2012 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił

apelację A. C. jako nieuzupełnioną w terminie, na podstawie art. 373 k.p.c.

Wcześniej, Sąd ten wezwał wnioskodawczynię o uzupełnienie apelacji poprzez

wskazanie zakresu zaskarżenia oraz dokładne określenie, na jakim odcinku nie

zgadza się z ustalonym przez sąd przebiegiem granicy, w terminie 7 dni od dnia

doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia apelacji.

Wskazane

postanowienie

zaskarżyła

zażaleniem

wnioskodawczyni

w całości, wnosząc o jego uchylenie. Wskazała, że zakres zaskarżenia został przez

nią wskazany wcześniej, na wezwanie sądu pierwszej instancji, a żądanie

określenia, na jakim odcinku nie zgadza się z ustalonym przez sąd przebiegiem

granicy, nie stanowi braku formalnego apelacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. W myśl art. 373 k.p.c. Sąd drugiej instancji

odrzuca na posiedzeniu niejawnym apelację, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez

sąd pierwszej instancji. Jeżeli dostrzeże braki, do których usunięcia strona nie była

wezwana, zażąda ich usunięcia. W razie nieusunięcia braków w wyznaczonym

terminie apelacja ulega odrzuceniu. O tym, jakie wymogi formalne przewidziano

dla apelacji, stanowi natomiast art. 368 w zw. z art. 126 k.p.c.

Sąd

drugiej

instancji

wezwał

wnioskodawczynię

do

uzupełnienia

apelacji poprzez wskazanie zakresu zaskarżenia oraz dokładne określenie, na

jakim odcinku nie zgadza się z ustalonym przez sąd przebiegiem granicy.

Należy zatem uznać, że wniesioną przez wnioskodawczynię apelację, potraktował

jako prawidłową, dostrzegając jedynie dwie kwestie, które w jego ocenie wymagały

uzupełnienia. Zobowiązanie skierowane do A. C. było jednak wadliwe. Wprawdzie

pierwsza ze wskazanych w nim kwestii może stanowić brak formalny apelacji,

jednakże w rozpoznawanej sprawie to zobowiązanie było nieuzasadnione,

albowiem wnioskodawczyni zakres zaskarżenia wskazała już w piśmie z dnia

22 marca

2012

r.

Ponowne

żądanie

do

jego

wskazania

było

zatem

bezprzedmiotowe. Druga z kwestii, do której uzupełnienia została wezwana

wnioskodawczyni, jak słusznie wskazuje jej pełnomocnik, nie stanowi braku

formalnego apelacji. Ponadto oceniając tę kwestię należy mieć na względzie fakt,

że wnioskodawczyni od początku skarżyła orzeczenie w całości oraz wnosiła

o zakończenie sprawy.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

jw