III CZ 15/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 15/07

POSTANOWIENIE

Dnia 16 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z wniosku S. i L. małżonków L.

przy uczestnictwie M.R., M.C., J.P. i G.U.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 marca 2007 r.,

zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w S.

z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę

kasacyjną wnioskodawców uznając, że wobec wskazanej przez nich wartości

przedmiotu zaskarżenia w sprawie o zniesienie współwłasności (w kwocie

119 857,50 zł) skarga jest niedopuszczalna.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że podana w skardze

kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia była wynikiem oczywistej omyłki

i faktycznie wynosi ona 239 715 zł. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej i „przyjęcie skargi kasacyjnej do

merytorycznego rozpoznania”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wskazana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia mieści się

poniżej wysokości progu określonego w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c., tj. 150 000 zł,

a zatem istniała podstawa do jej odrzucenia (art. 398 6 § 2 k.p.c.). Skarżący zarzucił,

że podana wartość przedmiotu zaskarżenia była jednak wynikiem omyłki,

a obowiązkiem sądu w przypadku istnienia wątpliwości co do wartości przedmiotu

sporu było wezwanie wnoszącego skargę do przedstawienia uzasadnienia podanej

wartości

przedmiotu

zaskarżenia.

Brak

jest

podstaw

by

przyjąć,

że w rozpoznawanej sprawie, gdzie wartość przedmiotu zaskarżenia została

określona przez współwłaściciela poniżej wartości całego majątku wspólnego

ustalonej przez sąd, istniały podstawy do zakwestionowania z urzędu podanej

w skardze kasacyjnej wartości przedmiotu zaskarżenia i powstał obowiązek dla

przewodniczącego,

aby

wezwać

wnoszącego

skargę

do

przedstawienia

uzasadnienia wysokości podanej wartości przedmiotu zaskarżenia. Nadto skarżący

nie wyjaśnił, z jakich powodów miało dojść do omyłki i wskazania jako wartości

przedmiotu zaskarżenia konkretnej kwoty 119 857,50 zł, skoro jak sam twierdzi,

wartość majątku wspólnego ustalona przez sąd nie budziła jego wątpliwości, co nie

pozwala przyjąć, że wskazana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu

zaskarżenia była wynikiem wyłącznie omyłki.

Jednocześnie wniesiona skarga kasacyjna nie spełnia wymogu określonego

w art. 3984 § 1 k.p.c., ponieważ nie zawiera uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania. Jest przez to dotknięta istotnym brakiem, nienaprawialnym w trybie

właściwym do usuwania braków formalnych i z tego względu podlegała również

odrzuceniu. Przesądzało to już o bezzasadności zażalenia, niezależnie od kwestii

odnoszącej się do wartości przedmiotu zaskarżenia.

Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 3941 § 3

i 39814 k.p.c.