Supreme Court dismisses appeal on cassation rejection, ruling no direct appeal exists for deadline restoration requests.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a request for restoring the deadline to file a cassation complaint. The appellant argued procedural errors regarding the formal requirements of the cassation complaint, but the court found no direct appeal mechanism for the specific ruling on deadline restoration. Consequently, the court held that the appellant's request for deadline restoration was inadmissible because the underlying cassation complaint had already been rejected, rendering the restoration request moot and procedurally impossible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 39814 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: There is no direct appeal to the Supreme Court against a court's decision on a request to restore a procedural deadline; such a request must be raised indirectly via an appeal against the rejection of a cassation complaint, and the Supreme Court will not grant a deadline restoration if the underlying cassation complaint has already been rejected.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
III CZ 142/25 POSTANOWIENIE 27 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 lutego 2026 r. w Warszawiezażalenia L.K.na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz 3 lutego 2025 r., I ACa 1045/21,w sprawie z powództwa L.K.przeciwko J.J. i H.J.o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną, oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 31 stycznia 2023 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku z 21 września 2021 r. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 2 (drugim) o tyle tylko, że obniżył zasądzone od powódki na rzecz pozwanych koszty procesu, w pozostałym zakresie oddalił apelację oraz orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego i nieuiszczonych kosztach sądowych.Postanowieniem z 3 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił wniosek powódki o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjną powódki.W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie powódka zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art. 3984 k.p.c. przez jego zastosowanie i przyjęcie, że skarga kasacyjna nie spełniała wymogów formalnych, podczas gdy wymogi te formalnie spełnia, naruszenie art. 130 § 1 k.p.c. przez jego błędną wykładnię oraz naruszenie art. 168 § 1, art. 171 i art. 169 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie.
Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie powódce terminu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Na postanowienie w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Jego kontrola możliwa jest tylko w sposób pośredni, przy rozpatrywaniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej a warunkiem koniecznym jej przeprowadzenia jest zamieszczenie w zażaleniu stosownego wniosku. Dokonując przyjaznej wykładni oświadczeń zawartych w zażaleniu, Sąd Najwyższy przyjął, że skarżąca nie wnosi niedopuszczalnego zażalenia na rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w przedmiocie oddalenia jej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a tylko składa wniosek o poddanie go kontroli w trybie art. 380 w związku z art. 39821 oraz art. 3941 § 3 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany w świetle wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od podmiotu należycie dbającego o swoje własne, życiowo ważne sprawy.
W przypadku gdy strona jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, ocena winy w niezachowaniu terminu wymaga stosowania obiektywnego miernika staranności, której poziom określa się z uwzględnieniem zawodowego charakteru działalności pełnomocnika. Przeszkoda zaś uzasadniająca przyjęcie uprawdopodobnienia braku winy zachodzi wówczas, gdy dokonanie czynności w ogóle, tj. w sensie obiektywnym, było niemożliwe albo nie można było oczekiwać od strony, że w danych okolicznościach zachowa wyznaczony ustawą termin procesowy. Możliwość przywrócenia terminu wyłączają jednak nawet takie zachowania, którym można przypisać charakter lekkiego niedbalstwa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2017 r., V CZ 88/16, niepubl. i 28 kwietnia 2021 r., V CZ 16/21, niepubl.).
Skarżący nie przedstawił ani we wniosku, ani w zażaleniu okoliczności mogących usprawiedliwić wstrzymanie się z czynnościami od 26 października 2023 r., gdy powziął wiedzę o uszkodzeniu dysku twardego komputera, do czasu jednoznacznego potwierdzenia przez firmę, do której się zwrócił o odzyskanie danych, że dane nie będą mogły zostać odzyskane w pełni. Sąd Apelacyjny słusznie wskazał, że w sprawie zachodziła obiektywna możliwość uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej albo przez osobiste stawiennictwo w sądzie i sporządzenie fotokopii skargi kasacyjnej, by następnie sporządzić i przesłać sądowi jej odpis, albo działając przez substytuta.Należy też zauważyć, że odrzucenie środka zaskarżenia niweczy wszelkie związane z nim skutki procesowe.
Do odrzucenia skargi kasacyjnej skarżącej doszło w sprawie już postanowieniem z 11 grudnia 2023 r. Postanowieniem z 11 grudnia 2023 r. Sąd Apelacyjny odrzucił bowiem ewentualny wniosek powódki o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej oraz odrzucił skargę kasacyjną powódki. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie powódka zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, zaś postanowieniem z 2 października 2024 r. wydanym pod sygn. III CZ 138/24 oddalono zażalenie powódki, a wniosek o przywrócenie terminu przekazano Sądowi Apelacyjnemu jako rzeczowo właściwemu.
W konsekwencji Sąd Apelacyjny wezwał powódkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez złożenie dwóch jego odpisów oraz czterech odpisów skargi kasacyjnej z 6 lipca 2024 r. Wobec uprzedniego odrzucenia skargi kasacyjnej wniesionej 6 lipca 2024 r., które to rozstrzygnięcie nie podlega kontroli w niniejszym postępowaniu zażaleniowym, odrzuceniu mogła podlegać jedynie „nowa” skarga kasacyjna złożona przy wniosku o przywrócenie terminu na jej złożenie. Wobec zasadnego oddalenia przez Sąd Apelacyjny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, przedmiotowa skarga kasacyjna podlegała zaś odrzuceniu jako złożona po terminie.
Rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego jest więc prawidłowe.Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.[a.ł] Roman Trzaskowski (K.L.)