III CZ 14/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 14/13

POSTANOWIENIE

Dnia 8 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku M. R.

przy uczestnictwie J. R.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 marca 2013 r.,

zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w T.

z dnia 29 października 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 października 2012 r. Sąd Okręgowy w T. odrzucił

skargę uczestnika o wznowienie postępowania o podział majątku wspólnego,

zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w T. z dnia 17

listopada 2011 r., opartą na podstawie wznowienia przewidzianej w art. 403 § 2

k.p.c. Uznał, że część powołanych w niej nowych środków dowodowych wykryta

została na ponad trzy miesiące przed złożeniem skargi, zaś pozostałe były

przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie, której dotyczy skarga.

Wnioskodawca wniósł skargę w dniu 13 lipca 2012 r. Jako dowody, których nie

mógł wcześniej powołać, wskazał szereg dokumentów urzędowych, mających

potwierdzić jego zeznania co do okresu pracy zarobkowej oraz ilości zarobionych

pieniędzy i podważających - w jego ocenie - prawidłowość ustaleń Sądu co do

okresu

pracy

przyjętego

za

podstawę

postanowieniu.

Dokumenty

w

języku

rozstrzygnięcia

angielskim

w zaskarżonym

przedłożone

zostały

z

tłumaczeniami dokonanymi przez tłumacza przysięgłego w dniu 9 grudnia 2011 r., a

pozostałe dwa zaświadczenia pochodziły z 5 kwietnia 2011 r. i z 21 grudnia 2011

r. Skargę opartą na podstawie z art. 403 § 2 k.p.c. co do tych dowodów Sąd uznał

za spóźnioną z uwagi na uchybienie terminowi z art. 407 § 1 k.p.c. Kolejny dowód

wskazany przez skarżącego stanowił stenogram z zapisu nagrania dowodzącego,

jego zdaniem, że został siłą wyrzucony z domu, a któremu sąd orzekający w

sprawie o podział majątku wspólnego nie przypisał należytego znaczenia. Ten

dowód Sąd Okręgowy ocenił jako pozbawiony waloru nowości, wymaganego przez

art. 403 § 2 k.p.c.

Pozwany wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając mu

naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 407 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c. We wnioskach

domagał się uchylenia tego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Wznowienie postępowania ma

charakter postępowania nadzwyczajnego, umożliwia bowiem ponowne rozpoznanie

osądzonej już prawomocnie sprawy. Dlatego możliwość wznowienia ograniczona

została do ściśle określonych podstaw (nieważności i restytucyjnych) i obwarowana

koniecznością zachowania terminów ustawowych, zawitych. Niedopuszczalne jest

wznowienie postępowania na podstawie wykraczającej poza katalog przewidziany

w art. 401-403 k.p.c., jak też wniesionej z uchybieniem terminu z art. 407 i 408

k.p.c., nawet jeżeli zaskarżone prawomocne orzeczenie byłoby oczywiście

nieprawidłowe. Wiążące i trwałe uregulowanie stosunków cywilnoprawnych stwarza

pewność prawa i jest wartością wymagającą ochrony. Wartość ta naruszona może

być jedynie wówczas, kiedy prawo taką możliwość dopuszcza i wyłącznie na

oznaczonych przez prawo warunkach. Subiektywne przekonanie skarżącego,

że orzeczenie wydane w postępowaniu o podział majątku wspólnego między nim

a byłą żoną jest nieprawidłowe nie może spowodować rozpoznania skargi, która nie

spełnia ustawowych wymagań co do terminu i podstawy. Powołany w skardze art. 5

k.c. nie znajduje zastosowania, gdyż dotyczy nadużycia prawa podmiotowego,

tymczasem sąd sprawując wymiar sprawiedliwości nie realizuje swojego prawa

podmiotowego lecz wykonuje w imieniu państwa obowiązki należące do władzy

sądowniczej.

Skoro więc nie budzi wątpliwości, że skarga o wznowienie postępowania

złożoną przez uczestnika w części nie mieści się w granicach podstawy ustawowej

z art. 403 § 2 k.p.c., a w pozostałej uchybiła terminowi z art. 407 § 1 k.p.c.,

odrzucenie jej przez Sąd Okręgowy było prawidłowe w świetle art. 410 § 1 k.p.c.

Z

przytoczonych

względów

zażalenie

należało

oddalić

z postanowieniem art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.

jw

zgodnie