III CZ 132/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 132/04

POSTANOWIENIE

Dnia 4 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku A. T.

przy uczestnictwie S. S., B. M., K. K., R. K., L. K., A. S., G. S., W. S., A. T. i B. P.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, po rozpoznaniu na

posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 marca 2005 r., zażalenia

wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w R. z dnia 19 października

2004 r., sygn. akt IV Ca (…),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 października 2004 r. Sąd Okręgowy w R. odmówił

sporządzenia uzasadnienia do postanowienia tego sądu z dnia 6 października 2004 r. W

postanowieniu z dnia 6 października tenże Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie na

postanowienie tego Sądu oddalające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia

odpisu kasacji. W zażaleniu skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postanowienie Sądu II instancji odmawiające sporządzenia uzasadnienia

postanowienia z dnia 6 października nie należy do postanowień, od których przysługuje

zażalenie do Sądu Najwyższego. Zgodnie z art. 39318 § 1 i 2 k.p.c., obowiązującym w

chwili wnoszenia zażalenia, do Sądu Najwyższego przysługiwało zażalenie tylko od

postanowień

sądu

II

instancji,

kończących

postępowanie

w sprawie

oraz

od

postanowień odrzucających kasację. Zaskarżone postanowienie nie należy zaś do tego

rodzaju postanowień. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że również postanowienie

Sądu Okręgowego w R. z dnia 6 października 2004 r. nie jest postanowieniem, od

którego przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego, gdyż jak trafnie podkreśla Sąd

Okręgowy, nie jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie.

Ustawodawca wprowadził w postępowaniu przed Sądem Najwyższym przymus

sporządzania kasacji i zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika, aby strony mogły

spełnić wysokie wymogi formalne, od których uzależniono rozpoznanie tych środków

przez Sąd Najwyższy. W tej sytuacji, skoro Sąd Okręgowy w R. wezwał pełnomocnika

wnioskodawczyni do uzupełnienia braków kasacji, a braki te nie zostały usunięte w

terminie, zaś następnie ten Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu do

usunięcia tych braków, uznać należy, iż to sama strona poprzez zaniedbanie

pełnomocnika, który ją reprezentuje pozbawiła się możliwości skorzystania z

rozpoznania jej kasacji przez Sąd Najwyższy.

Mając na uwadze powyższe względy, Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 k.p.c.

w związku z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia

2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), odrzucił zażalenie.