III CZ 13/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 13/09

POSTANOWIENIE

Dnia 19 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa G.M. i J.M.

przeciwko P.L., Towarzystwu Ubezpieczeń "W." S.A., i Powszechnemu Zakładowi

Ubezpieczeń S.A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 marca 2009 r.,

zażalenia powodów

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19.III.2009 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

powodów, wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 17 czerwca 2008 r. z tej

przyczyny, że wniesiona ona została z naruszeniem zasady wyrażonej w art. 871

§ 1 k.p.c. Sąd ten jednocześnie stwierdził, że zgodnie z uchwałą Sądu

Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, pełnomocnictwo procesowe

– udzielone wcześniej – nie obejmuje z mocy samego prawa umocowania do

wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym.

W zażaleniu na to postanowienie powodowie podnosili, że narusza ono

przepisy art. 871 § 1 k.p.c., art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 130 § 1 k.p.c. W związku z tym

domagali się jego uchylenia w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Nie można podzielić stanowiska skarżących, że Sąd Apelacyjny – wydając

zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej – naruszył przepis art.

130 § 1 k.p.c. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 130 § 5 k.p.c.,

pisma procesowe sporządzone z naruszeniem zasady wyrażonej w art. 87 1 k.p.c.

podlegają zwrotowi bez wzywania o usunięcie braków, chyba że ustawa stanowi

inaczej. Natomiast inny rygor naruszenia art. 871 k.p.c. przewidują ogólne przepisy

dotyczące dopuszczalności środków odwoławczych i środków zaskarżenia objętych

przymusem adwokacko – radcowskim. Skarga kasacyjna wniesiona do Sądu

Najwyższego podlega odrzuceniu na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c. W takiej sytuacji

nie wzywa się także pełnomocnika procesowego do wykazania umocowania

działania w imieniu strony w postępowaniu kasacyjnym.

Z treści uzasadnienia zażalenia wynika to, że skarżący nie kwestionuje

stanowiska wyrażonego w uchwale z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07

odnoszącej się do czasowych granic ustanowionego pełnomocnictwa procesowego

przed sądami meriti.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.