III CZ 12/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 12/10

POSTANOWIENIE

Dnia 7 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Marek Sychowicz

SSA Jan Futro (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku uprawnionego Wydawnictwa J.(...) S.A. z siedzibą w K.

przy uczestnictwie obowiązanego K.(...) S.A. z siedzibą w K.

o zawieszenie postępowania podziałowego i dopuszczenie uprawnionego

do udziału w sprawie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 maja 2010 r.,

zażalenia uprawnionego

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt VII GZ (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. po rozpoznaniu sprawy z wniosku uprawnionego

Wydawnictwa J.(...) SA z siedzibą w K. przy uczestnictwie obowiązanego K.(...) SA z

siedzibą w K. o zawieszenie postępowania podziałowego i dopuszczenie uprawnionego

do udziału w sprawie, na skutek zażalenia obowiązanego od postanowienia Sądu

Rejonowego w K. z dnia 25 listopada 2009 r. postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010 r.

uchylił

zaskarżone

postanowienie

i

nieważnością od dnia 25 listopada 2009 r.

zniósł

postępowanie

rejestrowe

dotknięte

Orzekając o kosztach postępowania zażaleniowego zasądził od uprawnionego na

rzecz obowiązanego 107 zł.

W zażaleniu na zawarte w tym postanowieniu orzeczenie o kosztach

postępowania zażaleniowego, zaskarżając je w całości uprawniony zarzucił Sądowi

Okręgowemu naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. oraz § 8 pkt 1 w związku z § 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy

prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.).

W konsekwencji wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie

żądania zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego ewentualnie uchylenie

zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi

właściwemu.

W uzasadnieniu wskazał, że Sąd rejestrowy będący niezawisłym sądem

uwzględnił jego wniosek. Jeżeli sąd ten nie był właściwy winien zgodnie z art. 200 § 1

k.p.c. przekazać wniosek sądowi właściwemu. Uchybienie sądu w tym zakresie nie

może obciążać uprawnionego.

Ponadto Sąd Okręgowy zasądził od uprawnionego stawkę należną w sprawie

podatkowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uregulowanie rozłożenia kosztów postępowania między stronami oraz określania

wysokości należnych kosztów zostało dokonane przez przepisy prawa formalnego,

procesowego (art. 98 i nast. k.p.c.) w sposób „autonomiczny”, wyłączający, zatem

dopuszczalność potraktowania zasądzonych z tego tytułu sum, jako roszczenia

podlegającego przepisom prawa materialnego (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia

12 grudnia 1996 r. I CKU 40/96 - OSNC 1997/5/52).

Wyłącznie prawnoprocesowa podstawa orzekania w zakresie omawianych

kosztów sprawia, że w doktrynie roszczenie o ich zwrot traktuje się, jako roszczenie

pozostające do zasadniczego roszczenia procesowego w stosunku akcesoryjności

formalnej, a nie akcesoryjności materialnej.

Pozostając na gruncie tego prawa stwierdzić trzeba, że podstawowy dla

rozstrzygania o zwrocie kosztów procesu art. 98 k.p.c. statuuje, w zakresie kosztów

procesu zasadę odpowiedzialności za jego wynik. Strona przegrywająca sprawę zwraca

na żądanie przeciwnika koszty procesu.

Dla oceny, czy strona przegrała sprawę, obojętne jest, czy ponosi ona winę za

prowadzenie procesu. Sam fakt, że sprawę przegrała, choćby nawet tylko formalnie,

kwalifikuje ją, jako stronę przegrywającą, obowiązaną do zwrotu kosztów przeciwnikowi.

Żalący się nie wskazał, a i z materiału zebranego w sprawie nie wynika by istniała

podstawa do obciążenia tymi kosztami obowiązanego bądź by istniały szczególne,

przewidziane w art. 102 k.p.c. podstawy do odstąpienia od obciążania uprawnionego

tymi kosztami.

Na zasądzone koszty składają się opłata od zażalenia w wysokości 30 zł, stawka

minimalna wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 60 zł oraz opłata skarbowa od

pełnomocnictwa podlegająca zaliczeniu do tych kosztów.

Fakt wadliwego powołania w uzasadnieniu § 8 pkt 1 Rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej

przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)

pozostaje bez znaczenia.

Zasądzono, bowiem najniższą możliwą kwotę określoną w § 12 ust. 2 pkt 1 tegoż

rozporządzenia.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. postanowił, jak w postanowieniu.