III CZ 115/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 115/04

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi dłużnika K. L.

o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku wierzycieli: Banku (…) S.A. II

Oddziału w K., Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego C.(…) w K. w likwidacji, A.

S., Huty im. (…) w K., B.(…) S.A. I Oddziału w K. i "E.(…)" sp. z o.o. w Ś.,

o egzekucję z nieruchomości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie

Cywilnej w dniu 9 marca 2005 r., zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu

Okręgowego w K. z dnia 21 września 2004 r., sygn. akt II CZ (...),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

1. Postanowieniem z 8 lipca 2003 r., sygn. II CZ (...)Sąd Okręgowy odrzucił

skargę dłużnika K. L. o wznowienie zakończonego prawomocnie postępowania

egzekucyjnego, stwierdzając w uzasadnieniu, że skargą objęta była faza postępowania

egzekucyjnego zakończona udzieleniem przybicia nieruchomości, a sąd nie dopatrzył

się przyczyn nieważności licytacji poprzedzającej przybicie.

2. Dłużnik złożył w dniu 13 września 2004 r. do tego samego sądu następną

skargę oznaczoną datą 11 września 2004 - dalej określany datą 11/13 września 2004 r.,

w której domagał się:

- uchylenie wskazanego wyżej postanowienia z dnia 8 lipca 2003 r. ze względu

na nieważność postępowania (art. 48 § 1 pkt 5 w związku z art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c.) oraz

uchylenia czterech określonych orzeczeń wydawanych przez sądy obydwu instancji w

toku postępowania egzekucyjnego,

- uchylenia czynności komornika dokonywanych w toku egzekucji,

- restytucji nieruchomości, z której prowadzona była egzekucja,

- wyłączenia komornika i biegłych.

- zwolnienia od kosztów sądowych

Skarżący zarzucił, że postanowienie z 8 lipca 2003 r. oraz inne wymienione

postanowienia z zakresu nadzoru były wydane przez sędziów wyłączonych z mocy

ustawy.

Były to postanowienia Sądu Rejonowego, o połączeniu spraw do wspólnego

rozpoznania sygn. I Co (...), o zwolnieniu dłużnika K. L. od obowiązku uiszczenia wpisu

od zażalenia, I Co. (...). Postanowienie z 7 czerwca 2001 r. o przybiciu i postanowienie

wydane na skutek zażalenia dłużnika z 15 listopada 1999 r., II Cz. (...). Skarżący we

wniosku z 11/13 września 2004 r. domagał się również wyłączenia wszystkich sędziów

„Apelacji X.

Wnioski o wyłączenie sędziów i zwolnienie od kosztów sądowych zawierały braki,

do których uzupełnienia K. L. został wezwany w dniu 21 września 2004 r . W terminie

tygodnia dłużnik wzniósł zażalenie na wezwanie do usunięcia braków, zarzucając, że

Sąd Okręgowy obowiązany był przedstawić akta sądowi przełożonemu bez wzywania

do usunięcia braków. W tym stanie zażalenie zostało odrzucone a wniosek o zwolnienie

od kosztów sądowych zwrócony.

3. Postanowieniem z 21 września 2003 r. sygn. II CZ (...), Sąd Okręgowy w K.

odrzucił skargę

o

wznowienie

postępowania

opisaną

w

punkcie poprzednim

stwierdzając, że postanowienie z dnia 8 lipca 2003 r. miało charakter formalny i nie

dotyczyło istoty sprawy.

4. K. L. złożył zażalenie, w którym domaga się przeprowadzenia rozprawy i

uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

zażaleniowego. W uzasadnieniu podtrzymał zarzut, że do składu orzekającego w dniu

21 września 2004 r. nie mogli być wyznaczeni i nie mogli orzekać sędziowie W. Ż. i G.

F., ponieważ podlegali wyłączeniu z mocy ustawy. Twierdził również, że postanowienie

rozmija się z intencją skargi, której celem było uchylenie postanowienia z 8 lipca 2003 r.,

a nie wznowienie postępowania, a nadto zostało wydane przed upływem terminu do

uzupełnienia braków pisma zawierającego wniosek o wyłączenie sędziów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Z

dołączonych

akt

wynika

następujący

stan

uczestnictwa

sędziów

w

postępowaniu egzekucyjnym:

1. Postanowienie o udzieleniu przybicia nieruchomości dłużnika na rzecz W. P.

wydane przez Sąd Rejonowy 7 czerwca 2000 r. w składzie SSR I. D.;

2. Zażalenie

na

to

postanowienie

rozpoznawał

Sąd

Okręgowy

w

K. postanowieniem z 29 września 2000 r. w składzie sędziów tego sądu I. U. i W. W. oraz

sędziego sądu rejonowego S. J.

3. Postanowienie z 8 lipca 2003 r., odrzucające skargę dłużnika o wznowienie

postępowania wydał Sąd Okręgowy w składzie P. R., W. K. i B. P.

4. Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżone rozpoznawanym obecnie

zażaleniem z dnia 21 września 2004 r. zostało wydane w składzie sędziów tego sądu G.

F. i P. S. oraz sędziego sądu rejonowego W. Ż.

Ponieważ skarżący twierdzi, że opierał żądanie uchylenia postanowienia z 8 lipca

2003 r. na wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie Sk 19/04, to nie ma innej

możliwości niż uznanie, że była to skarga o wznowienie postępowania przewidziana w

art. 190 ust. 4 Konstytucji wypełnionym w ustawie zwykłej (art. 4011 k.p.c.), ponieważ

tylko ten nadzwyczajny środek wzruszenia prawomocnego orzeczenia może wchodzić w

grę.

Dopuszczalność zażalenia należy oceniać na podstawie art. 393 18 § 2 k.p.c. w

brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2000 r. do 5 lutego 2005 r. włącznie. Przepis ten

stanowił, że w sprawach, w których przysługuje kasacja, zażalenie przysługuje na

postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem

postanowień wymienionych w art. 392, a także postanowień wydanych w wyniku

rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Postanowienie sądu

drugiej instancji odrzucające skargę o wznowienie postępowania jest postanowieniem

kończącym postępowanie w sprawie i podlega zaskarżeniu zażaleniem do Sądu

Najwyższego, jeżeli od orzeczenia wydanego na skutek wznowienia przysługiwałaby

kasacja. O dopuszczalności zaś kasacji w postępowaniu ze skargi pozwanego o

wznowienie postępowania decyduje przedmiot sprawy w postępowaniu prawomocnie

zakończonym, którego wznowienie domaga się strona (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2000 r., III CZ 173/99 - OSNC 2000, nr 7-8, poz. 144).

W innym orzeczeniu (postanowienie z 19 marca 2002 r., II CZ 166/01 - LEX nr 55111)

Sąd Najwyższy stwierdził, że postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę o

wznowienie postępowania kończy postępowanie i może być zgodnie z art. 39318 § 2

k.p.c. zaskarżone zażaleniem, jeśli spełnione są pozostałe warunki, tzn. zostało wydane

przez sąd drugiej instancji w sprawie, w której przysługuje kasacja. W świetle art. 392

k.p.c. jest oczywiste, że od postanowienia z 8 lipca 2003 r. odrzucającego skargę o

wznowienie postępowania kasacja nie przysługiwała, ponieważ jego treścią nie było

odrzucenie pozwu lub umorzenia postępowania. Jednak wnioskowanie na tej podstawie

o niedopuszczalności zażalenia byłoby zawodne, ponieważ ograniczenie zażaleń w

przepisie art. 3941 § 2 k.p.c. (stosowanym po dniu 5 lutego 2005 r.) dotyczy „spraw, w

której przysługuje skarga kasacyjna „ a to ogólne sformułowanie dotyczy raczej jej

przedmiotu określonego żądaniem skarżącego a nie treści postanowienia. Skarga o

wznowienie postępowania zmierza do uchylenia orzeczenia kończącego postępowanie.

Dlatego zażalenie do Sądu Najwyższego, ma na celu - z punktu widzenia skarżącego wyeliminowanie przeszkód formalnych wydania takiego orzeczenia. Dlatego przymiot

„kasacyjności” sprawy powinien być oceniany nie według stanu postępowania w chwili

odrzucenia skargi o wznowienie postępowania lecz według żądania (zarzutów)

skarżącego. W rozpoznawanej „sprawie” rozumianej jako synonim postępowania

egzekucyjnego, w chwili wnoszenia zażalenia kasacja była dopuszczalna od

postanowień w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności nieruchomości nabytej w

drodze licytacji oraz w przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy uzyskanej z

egzekucji (art. 7751 k.p.c.). Dlatego należy uznać, że nie istniała przesłanka negatywna

wyłączająca zażalenie.

Skarżący

w

zażaleniu

daje

wyraz

swemu

dążeniu

do

unicestwienia

zakończonego postępowania egzekucyjnego, ze względu na wytykane uchybienia

komornika, biegłych i sądu. Powstaje zatem wstępne zagadnienie dopuszczalności

skargi o wznowienie postępowania zakończonego odrzuceniem skargi o wznowienie

postępowania egzekucyjnego. Stosownie do art. 399 i 524 § 1 k.p.c. przy uwzględnieniu

art. 3531 k.p.c. wznowienia postępowania można żądać w wypadku jego zakończenia

prawomocnym

wyrokiem,

postanowieniem

co

do

istoty

sprawy

wydanym

w

postępowaniu nieprocesowym albo nakazem zapłaty (por. postanowienie S N z 6 maja

2003 r., I CO 7/03 – OSNC 2004 nr 1, poz. 154 i z 21 sierpnia 2003 r. , III CO 9/03 –

OSNC 2004, nr 4, poz. 68, oraz z 21 stycznia 2005 r., I CO 21/04). W chwili wydawania

zaskarżonego orzeczenia nie było podstaw do żądania wznowienia postępowania

zakończonego postanowieniem odrzucającym skargę o wznowienie postępowania

egzekucyjnego znajdującego się w stadium po udzieleniu przybicia nieruchomości.

Zaskarżone postanowienie odpowiadało zatem prawu.

Rozpoznając zażalenie w dniu 9 marca 2005 r. Sąd Najwyższy brał pod rozwagę

również zmiany stanu prawnego wprowadzone ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o

zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. 2005 r. Nr 13, poz. 98). Z mocy art. 1 pkt 15 dotychczasowy

przepis art. 4011 k.p.c. otrzymał nowe brzmienie, według którego można żądać

wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o

niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową

lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W art. 399 k.p.c.

dodany został § 2 stanowiący, iż na podstawie określonej w art. 4011 postępowanie

może być wznowione również w razie zakończenia go postanowieniem. Natomiast

według przejściowego przepisu art. 3. sprawy wszczęte przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy toczą się od tego dnia według przepisów tej ustawy, z tym że do

złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, a także do odmowy przyjęcia jej do rozpoznania, stosuje się przepisy

dotychczasowe. Charakter i brzmienie przepisu wskazują, że modyfikuje się w nim

regułę prawa intertemporalnego procesowego wyrażoną w art. XIX p.wpr. k.p.c. z 1964

r. Dlatego zażalenie jest rozpoznawane na podstawie art. 394 1 § 2 i 3 k.p.c. oraz art.

39821 k.p.c. i wymaga ponownego zbadania zasadności skargi o wznowienie

postępowania w świetle przepisów obowiązujących w dniu rozpoznawania przez Sąd

Najwyższy, a przytoczony przepis art. 399 § 2 k.p.c. nie usprawiedliwia już zapatrywania

stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego postanowienia.

W skardze z 11/13 września 2004 r. dłużnik przytoczył jako podstawę wznowienia

nieważność postępowania określoną w art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c. Uzasadnienie skargi

dotyczące punktu 1. konkretyzuje zarzut orzekania w dniu 8 lipca 2003 r. przez sędziów

wyłączonych z mocy ustawy (art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.), przy uwzględnieniu wyroku

Trybunału Konstytucyjnego z 20 lipca 2004 r., sygn. Sk 19/02, ogłoszonego 30 lipca

2004 r. (Dz.U.04.169.1783). Uznano w nim, że przepis art. 48 § 1 pkt 5 w związku art.

401 pkt 1 i art. 379 pkt 4 k.p.c., w zakresie, w jakim ogranicza wyłączenie sędziego z

mocy samej ustawy tylko do spraw, w których rozstrzyganiu brał udział w instancji

bezpośrednio niższej, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W ocenie składu

rozpoznającego zażalenie, od wskazanego dnia treść przepisu należy wykładać w ten

sposób, że sędzia jest wyłączony z mocy ustawy w sprawach, w których brał udział w

wydaniu zaskarżonego orzeczenia we wszelkich niższych instancjach.

Ponieważ skarga z 11/13 września 2004 r. wyraźnie wskazywała postanowienie z

8 lipca 2003 r., jako kończące postępowanie, należy również rozstrzygnąć, czy

uprawnienie do żądania wznowienia mające swe umocowanie w art. 190 ust. 4

Konstytucji obejmuje wypadki zakończenia postępowania orzeczeniem formalnym

niemerytorycznym. W ocenie składu orzekającego odpowiedź przecząca o charakterze

generalnym byłaby nieusprawiedliwiona. Przepis art. 411 k.p.c. jako przyczynę

odrzucenia skargi wymienia m. in. brak ustawowej podstawy. Odrzucenie skargi o

wznowienie może w rzeczywistości rozstrzygać o merytorycznej przesłance skargi,

ponieważ dotyczy nie tylko braku wskazania (przytoczenia) podstawy ale również jej

istnienia – jako niewymienionej w kodeksie postępowania cywilnego. Jeżeli wskutek

wyroku Trybunału Konstytucyjnego podstawa wznowienia ulega zmianie, to wyłączenie

dopuszczalności wznowienia ze względu na formalny charakter poprzedniego

orzeczenia pozbawiałoby skuteczności normę konstytucyjną, czego nie można

akceptować.

Uwzględnieniu zażalenia sprzeciwia się jednak brak podstawy wznowienia opartej

na przepisie art. 4011 k.p.c. Z dołączonych akt wynika, że w składzie orzekającym w

postanowieniu z dnia 8 lipca 2003 r. nie brał udziału sędzia nadzorujący egzekucję i

wydający postanowienie o udzieleniu przybicia nieruchomości, a dłużnik zarzutu nie

zgłosił. Sędziowie pełniący funkcje nadzorcze i orzekające - określeni w zdaniu

poprzednim, nie brali też udziału w składzie, który wydał postanowienie z 21 września

2004 r. zaskarżone zażaleniem.

W wywołującej to postanowienie skardze, skarżący poprzestał na lakonicznym

stwierdzeniu, że wyłączenie sędziów orzekających w postanowieniu z 8 lipca 2003 r.

wynika z powoływanego tu wyroku Trybunału Konstytucyjnego bez wskazania

wcześniejszych orzeczeń wydanych przez tych samych sędziów w instancji niższej.

Dopiero w zażaleniu a więc po wydaniu kolejnego postanowienia odrzucającego skargę

o wznowienie postępowania skonkretyzował te okoliczności w następujący sposób:

1. Sędzia W. Ż. brał udział w sprawie sygn. I C (…) o pozbawienie wykonalności

tytułu wykonawczego, który był podstawą egzekucji.

2. Sędzia G. F. uczestniczyła w „składzie wyłączonym”, który wydał w dniu 23

stycznia 2004 r. postanowienie oddalające wniosek dłużnika o wyłączenie jeszcze

innych sędziów Sądu Okręgowego. „Wyłączenie składu” wynikało zdaniem skarżącego z

faktu, iż brała w nim udział sędzia B. K., która uczestniczyła w składzie wydającym

postanowienie z 13 stycznia 2004 r. oddalające wniosek o zawieszenie postępowania.

Przedstawiany przez skarżącego i wynikający z akt sprawy stan faktyczny nie

odpowiada hipotezie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. uwzględniającej wyrok Trybunału

Konstytucyjnego w sprawie SK 19/02 . Według jego treści podlegającej - jako akt

prawotwórczy – wykładni, doprowadzenie do zgodności z przepisami Konstytucji, normy

zawartej w art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. wymagało eliminacji przesłanki bezpośredniego

następstwa instancji, w których zaskarżone orzeczenie wydawał ten sam sędzia.

Konieczność takiego rozstrzygnięcia wynikała z wprowadzenia trójinstancyjności w

procesie cywilnym, w pewnych wypadkach wzbogaconej dodatkowym orzeczeniem w

postaci nakazu zapłaty.

Niekwestionowane prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy

przez bezstronny sąd, wyłącza taki kształt postępowania, w którym sędzia sprawowałby

kontrolę własnego orzeczenia. Wątpliwości mogą się wyłaniać przy określeniu

sformułowaniu o „udziale w wydaniu zaskarżonego orzeczenia”. Ujawniają się one z

całą ostrością w postępowaniach egzekucyjnych, toczących się według pewnych

stadiów, do których przypisane są czynności decyzyjne i faktyczne komornika i sądu i

prekluzji zarzutów. Ponieważ celem tego postępowania jest zapewnienie wykonania

wyroku nawet w drodze przymusu, a doprowadzenie – w razie egzekucji z

nieruchomości - do przysądzenia własności powoduje nieodwracalne skutki w zakresie

prawa własności i innych praw rzeczowych, dłużnikowi przyznano (według stanu

prawnego w czasie odpowiadającym okolicznościom sprawy) zróżnicowane środki

obrony, przeważnie nie wymagające przymusu profesjonalnego zastępstwa, tj.

powództwo opozycyjne, wnioski o umorzenie postępowania lub o jego zawieszenie,

skargę do sądu pisemną i ustną na czynności komornika, zażalenia na niektóre

postanowienia, kasację od postanowień sadu drugiej instancji.

W takim stanie prawnym uporczywy dłużnik mógł w toku jednego postępowania

egzekucyjnego wywołać taką liczbę judykatów, iż szeroka wykładnia art. 48 § 1 pkt 5

k.p.c. nakazująca wyłączenie sędziego od orzekania co do istoty sprawy, jeżeli

uczestniczył kiedykolwiek przedtem w składzie załatwiającym kwestię incydentalną,

naruszałaby prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki i w rozsądnym

terminie. W takim wypadku przepis gwarantujący sprawiedliwe rozstrzygnięcie mógłby

zostać wykorzystany dla utrwalania stanu bezprawia.

Ustawodawca daje jednak pewne wskazówki pozwalające ustalić, kiedy dalszy

udział tego samego sędziego w postępowaniu może być poczytany za nadużycie

zaufania stron do bezstronności sędziów (art. 386 § 5 k.p.c. , art. 393 15 § 2 k.p.c., art. 50

§ 3 k.p.c.). Należy zwrócić uwagę na to, że pierwszy z wymienionych przepisów nie ma

zastosowania w razie uchylenia postanowienia przez sąd odwoławczy w wyniku

uwzględnienia zażalenia. Dopuszcza się również rozpoznawanie sprawy przez

sędziego, który brał udział w wydaniu wadliwego orzeczenia, mimo samodzielnego

stwierdzenia tego uchybienia po wniesieniu zażalenia (art. 395 § 2 k.p.c.). Oznacza to,

że ze względu na kolizję wartości konstytucyjnych istnieje potrzeba ścisłego

przestrzegania przepisów dopuszczających uchylenie się sędziego od spełnienia

obowiązku udziału w rozstrzyganiu przydzielonej mu sprawy. Poza tym kryterium

uznania sędziego za podejrzanego co do bezstronności musi być obiektywne. Dlatego

nie można podzielić zapatrywania jakoby przyczyną wyłączenia sędziego mogły być

„jakiekolwiek” wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu w rozpoznawaniu

określonej sprawy, a więc i wątpliwości subiektywne. Te ostatnie są bowiem

niesprawdzalne a nawet mogą być zgłaszane w złej wierze. Dlatego przyczyną

wyłączenia sędziego z mocy ustawy na podstawie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. jest udział

sędziego w wydaniu zaskarżonego orzeczenia rozumiany dosłownie jako udział w

składzie, który sporządził i podpisał orzeczenie podlegające kontroli instancyjnej. Nie ma

podstaw natomiast do wyłączenia ze składu orzekającego w przedmiocie powtórnej

skargi o wznowienie postępowania opartej na szczególnej „konstytucyjnej” podstawie

dlatego tylko, że orzekał w procesie z powództwa przeciwegzekucyjnego wytoczonego

przez dłużnika. Również konstrukcja prawna wyłączenia sędziego, dlatego że

uczestniczył w innym „wyłączonym składzie” – z powodu udziału innego członka składu

w postępowaniu zażaleniowym orzekającego o zasadności wniosku o zawieszenia

postępowania egzekucyjnego, jest niezrozumiała i nieoparta na żadnym przepisie.

Obydwa zarzuty potwierdzają natomiast konieczność ścisłego przestrzegania prawa

pozytywnego

regulującego

przypadki

zwolnienia

sędziego

od

konstytucyjnego

obowiązku sprawowania wymiaru sprawiedliwości.

Wyżej wskazano, że skarga o wznowienie postępowania z 11/13 września 2004 r.

przytacza podstawę wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem z 8 lipca

2003 r. określoną w art. 190 ust. 4 Konstytucji w związku z art. 401 1 k.p.c. Drugi z

wymienionych przepisów regulujący wznowienie po wydaniu wyroku Trybunału

Konstytucyjnego wymaga jednak, aby przepis usunięty z porządku prawnego wyrokiem

Trybunału był podstawą zaskarżonego orzeczenia. Tymczasem postanowienie z 8 lipca

2003 r. nie rozstrzygało o nieważności postępowania w przedmiocie przybicia

nieruchomości, polegającej na wydaniu postanowienia przez sędziego podlegającego

wyłączeniu z ustawy, ponieważ skarga o wznowienie takiej podstawy nie przytaczała.

Twierdzenia skarżącego zawarte w skardze, że licytacje w dniu 2 grudnia 1999 r.

przeprowadziła sędzia a nie komornik, mające uzasadnić nieważność postępowania i

podstawę skargi określoną w art. 401 pkt 1 k.p.c., nie znajdują potwierdzenia w

protokole zawierającym oświadczenie komornika, że nikt nie wpłacił wadium oraz

stwierdzenie przewodniczącego, że licytacja nie doszła do skutku z powodu braku

licytantów. Z tych względów nie można dopatrzyć się usprawiedliwienia dla zarzutu

nieuwzględnienia podstaw do wznowienia postępowania ze względu na wyrok

Trybunału Konstytucyjnego.

Zażalenie jest bezzasadne również w części zarzucającej rozpoznanie skargi o

wznowienie przed przekazaniem wniosku o wyłączenie sędziów. W tym przedmiocie

skład orzekający podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w postanowieniu

z 21 kwietnia 2004 r., III CO 2/04, OSNC 2004/12/207, co do wymagań stawianych

wnioskowi o wyłączenie sędziego oraz konieczności przeprowadzenia przez sąd, w

którym sprawa się toczy, postępowania przewidzianego w art. 130 k.p.c. Wniosek

(pismo) zwrócone nie wywołuje skutków procesowych, dlatego nie można dopuścić

wykładni przeciwnej, która dawałaby stronie (uczestnikowi) możliwość wstrzymywania

biegu sprawy przez składanie wniosków nieprzygotowanych.

Nie znajdując usprawiedliwienia dla podniesionych w zażaleniu zarzutów Sąd

Najwyższy na podstawie art. 3941 § 2 i 3 k.p.c., w zw. z art. 39821 k.p.c. w związku z art.

385 k.p.c. orzekł jak w postanowieniu.