III CZ 11/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 11/14

POSTANOWIENIE

Dnia 24 kwietnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSA Katarzyna Polańska-Farion (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku G. S. i Z. S.

przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Starosty N. i in.,

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 kwietnia 2014 r.,

zażalenia uczestników Ł.J., J. F. i małoletniej H.F. reprezentowanej przez

przedstawicielkę ustawową matkę K. M. na postanowienie Sądu Okręgowego w N.

z dnia 31 grudnia 2013 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w N. odrzucił

skargę kasacyjną uczestników. Uznał, że wartość przedmiotu zaskarżenia w

skardze kasacyjnej została określona na poziomie wyższym od wartości przedmiotu

zaskarżenia podanej przez uczestników w apelacji. Przy prawidłowo ustalonej

wartości przedmiotu zaskarżenia skarga kasacyjna była niedopuszczalna z mocy

art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.

Uczestniczy zaskarżyli powyższe postanowienie w całości i wnieśli o jego

uchylenie.

Zakwestionowali

zaskarżenia

według

wartości

prawidłowość

dopłat,

ustalenia

którymi

zostali

wartości

przedmiotu

obciążeni

na

rzecz

wnioskodawców.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione.

Zgodnie z art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. skarga kasacyjna w sprawach

o zniesienie współwłasności nie jest dopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Oznaczenie wartości

przedmiotu zaskarżenia w tego rodzaju sprawach zależne jest ściśle od wyniku

postępowania

i

podlega

kontroli

sądu

II

instancji

i

Sądu

Najwyższego

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01,

Lex nr 550948).

W orzecznictwie przyjmuje się, że w wypadku zaskarżania postanowienia

o zniesieniu współwłasności o wartości przedmiotu zaskarżenia rozstrzyga wartość

konkretnego interesu lub składnika majątkowego, którego środek odwoławczy

dotyczy. Nie przesądza o niej ani wartość dzielonego majątku, ani wartość udziału

wnoszącego środek odwoławczy, lecz zakres kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Może zatem sprowadzać się do różnicy wysokości oczekiwanej i zasądzonej

dopłaty (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2002 r.

II CZ 25/02, Lex nr 54494). W odniesieniu do postanowienia sądu drugiej instancji,

którym oddalona została apelacja skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia

skargą kasacyjną może być albo taka sama, jak w apelacji albo niższa; nie jest

natomiast możliwe określenie jej na kwotę wyższą (por. postanowienie Sądu

Najwyższego: z dnia 6 maja 2010 r., II CZ 38/10, Lex nr 585774).

Uczestnicy w apelacji zaskarżyli orzeczenie Sądu pierwszej instancji

w punkcie trzecim, w którym zasądzono od każdego z nich spłaty na rzecz

wnioskodawców po 26 736 zł i wnieśli o zmianę orzeczenia przez „wyrzeczenie,

że wnioskodawcom

spłaty

od

uczestników

nie

przysługują”

ewentualnie

„zasądzenie od uczestników na rzecz wnioskodawców po 17 265 zł - tytułem

dopłat”. Sąd drugiej instancji zmienił zaskarżone orzeczenie i zmniejszył spłaty

należne od uczestników do kwot po 26 337 zł, a w pozostałym zakresie apelację

oddalił. Skoro nie

był kwestionowany sposób podziału, a interes uczestników

sprowadzał się jedynie do podważania wysokości obciążeń, wartość przedmiotu

zaskarżenia wyznaczała różnica kwot zasądzonych i wnioskowanych z tego tytułu.

Uwzględnienie podnoszonego przez skarżących problemu rozliczenia nakładów nie

mogło uzasadniać podwyższenia wartości przedmiotu zaskarżenia do poziomu

podawanego w skardze, w sytuacji gdy wniosek ten służyć miał wyłącznie

ograniczeniu wysokości spłat.

Z powyższych względów zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych

podstaw podlegało oddaleniu na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

i art. 13 § 2 k.p.c.