III CZ 109/26 · Sąd Najwyższy

III CZ 109/26 POSTANOWIENIE 17 czerwca 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Jacek Grela po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 17 czerwca 2026 r. w Warszawie‎zażalenia I. F.‎na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie‎z 12 marca 2026 r., V WSC 6/26,‎w sprawie z powództwa I. F.‎przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.‎o zapłatę, 1. oddala zażalenie;

2. zasądza od I. F. na rzecz Banku spółki akcyjnej w W. 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych kosztów postępowania zażaleniowego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. [S.J.] UZASADNIENIESąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie wyrokiem z 24 lutego 2025 r. w sprawie z powództwa I. F. przeciwko Bank spółce akcyjnej w W. oddalił powództwo główne oraz oddalił powództwo ewentualne.

Wyrokiem z 15 października 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił apelację powódki.Zarządzeniem z 21 stycznia 2026 r. Sąd Okręgowy wezwał pełnomocnika powódki do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez nadesłanie pełnomocnictwa do występowania przed Sądem Najwyższym - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Powyższe wezwanie zostało uznane za doręczone 6 lutego 2026 r. za pośrednictwem portalu informacyjnego. Termin na uzupełnienie braków upłynął 13 lutego 2026 r. Powódka, 23 lutego 2026 r., złożyła pismo procesowe „uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej”.

Postanowieniem z 12 marca 2026 r. Sąd Okręgowy w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną uznając, że nie sposób uznać, iż powódka wykonała w terminie ww. zarządzenie.Powyższe orzeczenie zaskarżyła zażaleniem powódka, zarzucając naruszenie art. 91 pkt 1 k.p.c., art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 13 § 2, art. 130 § 1 w zw. z art. 3986 § 1 i § 2 k.p.c., art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.We wnioskach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i nadania skardze kasacyjnej dalszego biegu, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie okazało się nieuzasadnione.

Zgodzić należy się ze skarżącą, że zgodnie z art. 91 pkt 1 k.p.c. – w aktualnym brzmieniu - pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, nie wyłączając m.in. skargi kasacyjnej. Koresponduje to z wynikiem wykładni, a mianowicie że niewymienienie czynności procesowych, do których podejmowania pełnomocnik jest upoważniony, oraz brak rozszerzenia uprawnień pełnomocnika poza zakres określony w art. 91 k.p.c. oznacza, iż zostało udzielone pełnomocnictwo procesowe (zob.

J. Gudowski [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Postępowanie rozpoznawcze. Artykuły 1-124, wyd. VI, red. T. Ereciński, Warszawa 2023, teza 2 do art. 91).Należy mieć jednak na względzie, że zmiana zakresu umocowania (rozszerzenie lub ograniczenie), a więc odejście od wzorca określonego w art. 91 k.p.c., jest dopuszczalna, nie może jednak naruszać jego istoty i funkcji, jak też wymaga wyraźnego zaznaczenia dokonywanych zmian w treści pełnomocnictwa. Zatem omawiany przepis zasadniczo nie wyłącza możliwości ograniczenia zasięgu pełnomocnictwa procesowego, np. tylko do jednej instancji, do zastępstwa w określonym terminie (posiedzeniu), na czas pełnienia przez pełnomocnika określonej funkcji, ewentualnie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych podejmowanych w konkretnym sądzie.

Niewykluczone jest także udzielenie pełnomocnictwa procesowego na czas oznaczony, w każdym jednak przypadku ograniczenie zakresu pełnomocnictwa musi być wyraźne i jednoznaczne, by nie budziło żadnych wątpliwości (zob. J. Gudowski [w:] Kodeks postępowania…, teza 1 do art. 91).Pełnomocnictwo, które stało się przedmiotem oceny, jednoznacznie wymienia czynności materialnoprawne i procesowe oraz szeroko rozumiane sądy oraz organy, upoważaniające pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy. Niewątpliwie, Sąd Najwyższy oraz ewentualne czynności, które mogły być podejmowane przed takim Sądem, nie zostały wymienione.

W istocie, gdyby w treści rzeczonego pełnomocnictwa użyto zwrotu „w szczególności”, to dokonując interpretacji na korzyść strony, należałoby przyjąć, że obejmuje ono również wniesienie skargi kasacyjnej. Jednakże, pełnomocnictwo nie zawiera takiego zwrotu. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że we wskazanym dokumencie nastąpiło odejście od wzorca określonego w art. 91 k.p.c. przez jego ograniczenie w postaci enumeratywnego wymieniania zakresu pełnomocnictwa. W rezultacie nie obejmowało ono możliwości wniesienia skargi kasacyjnej.

Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c. i zgodnie z art. 108 § 1, art. 98 i art. 99 k.p.c. rozstrzygnięto o kosztach postępowania zażaleniowego. [S.J.][a.ł] ‎