III CZ 104/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 104/05

POSTANOWIENIE

Dnia 11 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa M.G.

przeciwko L.B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym

w dniu 11 stycznia 2006 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 września 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną pozwanego od wyroku tego Sądu z dnia 3 marca 2005 r., stwierdzając,

że skarga ta nie czyni zadość wszystkim wymaganiom określonym w art. 3984 § 1

k.p.c., ponieważ nie zawiera wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

jego uzasadnienia (art. 3986 § 2 w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

W zażaleniu na to postanowienie pozwany podniósł, że w piśmie z dnia

1 października 2005 r. uzupełnił braki skargi kasacyjnej, zgłosił bowiem wniosek

o przyjęcie jej do rozpoznania i przedstawił uzasadnienie tego wniosku.

Wspomniane pismo zostało przy tym wniesione przed upływem terminu

wskazanego w art. 3985 § 1 k.p.c., który kończył się dopiero z upływem

1 października 2005 r. W oparciu o przytoczone twierdzenia żalący wnosił

o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając, że strona może uzupełnić

skargę kasacyjną, jeżeli termin do jej wniesienia jeszcze nie upłynął.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Argumenty przytoczone w zażaleniu – wbrew odmiennym zapatrywaniom

żalącego – nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

3 marca 2005 r. rozpoczął bieg w dniu 1 sierpnia 2005 r. i upływał z dniem

1 października 2005 r. (k. 260). W dniu 15 września 2005 r. żalący złożył skargę

kasacyjną, która została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia

20 września 2005 r. (k. 261 i k. 270). W dniu 1 października 2005 r. wniósł

natomiast pismo zawierające uzupełnienie braków skargi kasacyjnej (k. 281), a –

po doręczeniu mu w dniu 3 października 2005 r. odpisu postanowienia

o odrzuceniu skargi kasacyjnej – zażalenie na to postanowienie (k. 288).

Nie można co do zasady odmówić racji wywodom żalącego na temat

możliwości skutecznego usunięcia wad konstrukcyjnych skargi kasacyjnej przed

upływem terminu do jej wniesienia. Stanowisko takie zostało wyrażone przez Sąd

Najwyższy w postanowieniach: z dnia 29 sierpnia 2001 r., IV CZ 118/01 (OSNC

2002, nr 2, poz. 29), z dnia 20 listopada 2001 r., III CZ 109/01, niepubl., czy z dnia

13 grudnia 2002 r., IV CZ 181/02, niepubl. Uszło jednak uwagi żalącego, że sąd

drugiej instancji jest obowiązany dokonać kontroli zachowania wymagań skargi

kasacyjnej

niezwłocznie

po

jej

wniesieniu,

bez

wyczekiwania

na

upływ

dwumiesięcznego terminu przewidzianego w art. 398 5 § 1 k.p.c. Strona, która

wniosła

skargę

kasacyjną

dotkniętą

brakami

w

zakresie

elementów

konstrukcyjnych, może zatem skutecznie uzupełnić wspomniane braki, jeżeli uczyni

to nie tylko przed upływem terminu z art. 3985 § 1 k.p.c., lecz także przed wydaniem

przez sąd drugiej instancji postanowienia o odrzuceniu skargi nieodpowiadającej

wymaganiom określonym w art. 3984 § 1 k.p.c. Jest tak dlatego, że wydanie

postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną, która nie czyniła zadość

wymaganiom przewidzianym w art. 3984 § 1 k.p.c., niweczy skutki procesowe

związane z jej wcześniejszym wniesieniem. Innymi słowy, prowadzi do utraty

substratu, który mógłby ulec uzupełnieniu. Jeżeli więc doszło do wydania

postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną, a nie upłynął jeszcze termin

przewidziany w art. 3985 § 1 k.p.c., strona może sporządzić i wnieść przed

upływem tego terminu nową skargę kasacyjną odpowiadającą wszystkim

wymaganiom określonym w art. 3984 k.p.c. W niniejszej sprawie żalący mógł

uczynić to w dniu 1 października 2005 r. Natomiast składanie w tym dniu pisma

stanowiącego uzupełnienie braków skargi kasacyjnej było bezprzedmiotowe, skoro

nie było już substratu, który mógłby ulec uzupełnieniu.

Na koniec warto dodać, że identyczne stanowisko zajął już Sąd Najwyższy

w postanowieniu z dnia 18 lutego 2005 r., V CZ 176/04, nie publ.

Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych

podstaw.