III CZ 1/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 1/09

POSTANOWIENIE

Dnia 16 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J.K.

przeciwko DB. S.A. o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 stycznia 2009 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 sierpnia 2008 r.,

1. oddala zażalenie;

2. nie

obciąża

skarżącego

kosztami

postępowania

zażaleniowego;

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił skargę powoda o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 8 grudnia 2006 r. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny podkreślił,

że jako podstawę skargi skarżący powołał przepis art. 403 § 2 k.p.c. z uwagi na

późniejsze wykrycie środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik

sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

powód

wskazał

prowadzonego

w

bowiem,

że w ramach

Prokuraturze

Rejonowej

postępowania

uzyskał

przygotowawczego

dokument

zawierający

porozumienie z dnia 12 lipca 1995 r. Sąd Apelacyjny ustalił, że jakkolwiek ten

dokument nie został przedłożony do akt sprawy, to jednak sądy obu instancji

odnotowały istnienie rzeczonego porozumienia. Sądy ustaliły, że w dniu 20 grudnia

1995 r. pozwana poinformowała spółkę P. o zaniechaniu spłat rat kredytu oraz

odsetek wynikających z porozumienia sporządzonego w dniu 12 lipca 1995 r.

Ponadto odwołanie się do rzeczonego dokumentu było podstawą poprzednio

wniesionej skargi o wznowienie tego samego postępowania, z odwołaniem się do

tej samej podstawy wznowienia. Skarga wniesiona w sprawie 1017/07 została

odrzucona postanowieniem z dnia 21 grudnia 2007 r. na skutek uznania przez Sąd

Apelacyjny, że powodowi - w trakcie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 8 grudnia 2006 r. - musiała być znana treść

porozumienia z dnia 12 lipca 1995 r. Na okoliczności przytoczone w skardze

obowiązany był zatem powołać się jeszcze w trakcie tego postępowania. W tym

stanie rzeczy, zdaniem Sądu Apelacyjnego, również niniejsza skarga powoda nie

jest dopuszczalna. Jak bowiem wynika z treści akt sprawy 1524/06, treść

porozumienia z dnia 12 lipca 1995 r. była znana skarżącemu już w toku tego

postępowania, tym samym nie zachodzą przesłanki wyczerpujące podstawę

wznowienia określoną w art. 403 § 2 k.p.c. Ponadto powód wniósł już uprzednio

skargę o wznowienie tego samego postępowania, powołując tę samą podstawę

wznowienia i odwołując się do tego samego dokumentu i okoliczności z niego

wynikających. Jedyna różnica sprowadza się do twierdzenia skarżącego, że w

poprzedniej sprawie o wznowienie postępowania nie dysponował rzeczonym

dokumentem, obecnie zaś dokument ten uzyskał. Istota sprawy sprowadza się do

wiedzy powoda na temat istnienia tego dokumentu oraz jego treści. Bez wątpienia

powód znał treść spornego dokumentu i w trakcie postępowania mógł powoływać

okoliczności z tym związane, jak też wykazywać je za pomocą wszelkich środków

dowodowych.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego pełnomocnik z urzędu

powoda wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie

kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Ponadto wniósł o przywrócenie terminu do

wniesienia zażalenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny trafnie wyjaśnił,

że w niniejszej sprawie podstawowe znaczenie ma wiedza powoda o istnieniu

rzeczonego dokumentu oraz jego treści. Bez wątpienia zaś powód znał treść tego

dokumentu, co wyjaśnił już wcześniej Sad Najwyższy w postanowieniu z dnia

16 maja 2008 r., III CZ 20/08. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy podkreślił, że według

art. 410 § 1 k.p.c. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o wznowienie

postępowania wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub

nieopartą na ustawowej podstawie. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu

Najwyższego ta ostatnia przyczyna odrzucenia skargi zachodzi nie tylko wtedy, gdy

powołana w niej podstawa wznowienia została sformułowana w sposób

nieodpowiadający ustawie, ale także wówczas, gdy wskazane w niej okoliczności

wprawdzie dadzą się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę

wznowienia, lecz jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje (orzeczenia

Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r. I CZ 122/67, OSNC 1968, nr 8-9,

poz. 154, z dnia 14 grudnia 2006 r. I CZ 103/06, z dnia 27 października 2006 r. I CZ

43/06, z dnia 16 maja 2007, III CSK 56/07, z dnia 30 maja 2007, IV CZ 22/07,

niepubl.). Taka sytuacja zachodzi w odniesieniu do wskazanej przez skarżącego

podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c., to jest

twierdzenia o późniejszym wykryciu takich okoliczności faktycznych i środków

dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których powód nie

mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nie ulega zaś wątpliwości,

że dokument w postaci porozumienia stron z dnia 12 lipca 1995 r. o spłacie kredytu

nie tylko istniał w czasie postępowania w sprawi objętej skargą o wznowienie

postępowania, lecz bez wątpienia już wtedy znany był skarżącemu, podobnie jak

fakt, że nie został złożony jako dowód do sprawy, a Sądy jedynie w sposób

pośredni ustaliły jego treść. Powód mógł zatem powołać się na dowód z tego

dokumentu i żądać zobowiązania strony pozwanej do złożenia go do akt

w poprzednim postępowaniu, jak również powołać się wówczas na okoliczności

wynikające z tego dokumentu lub z faktu zawarcia przez strony określonego

porozumienia o spłacie kredytu. Skoro tego nie uczynił, nie może opierać skargi

o wznowienie postępowania na podstawie określonej w art. 403 § 2 k.p.c., która

w rzeczywistości nie zachodzi. Nie tu znaczenia okoliczność, że obecnie w ramach

postępowania przygotowawczego prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej

Kraków - Śródmieście powód uzyskał rzeczony dokument.

Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 w zw.

z art. 394 § 3 k.p.c.).