III CZ 1/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 1/06

POSTANOWIENIE

Dnia 27 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku R. S.

przy uczestnictwie D. S.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 stycznia 2006 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 22 września 2005 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 września 2005 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił

skargę kasacyjną wnioskodawczyni R. S. od postanowienia tego Sądu z dnia 2

czerwca 2005 r. oddalającego jej kasację od postanowienia Sądu pierwszej

instancji zapadłego w sprawie o podział majątku wspólnego. Odrzucając skargę

Sąd

wskazał,

że

wartość

przedmiotu

zaskarżenia

określona

przez

wnioskodawczynię wynosi 142.012 zł, a więc nie sięga kwotowego progu

dopuszczalności skargi określonego w art. 5191 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawczyni podnosi, że określona

w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia podana została omyłkowo,

a pomyłka ta została sprostowania pismem z dnia 4 października 2005 r.

i określono ją na kwotę 196.146 zł. Na wystąpienie pomyłki wskazywała przy tym

jednoznacznie okoliczność, że zaskarżono postanowienie Sądu drugiej instancji

w całości, w wartość przedmiotu zaskarżenia określona w apelacji (która została

w całości oddalona) wynosiła właśnie 196.146 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawach o podział majątku wspólnego przesłanką dopuszczalności

kasacji jest określona ustawowo minimalna wartość przedmiotu zaskarżenia (art.

5191 § 2 k.p.c.). Dokonując określenia tej wartości wnoszący skargę kasacyjną

powinien zatem zachować szczególną staranność. Za niedopuszczalne należy

uznać dokonywanie w późniejszym terminie poprawek. W okolicznościach

konkretnej sprawy należy także zauważyć, że ewentualna pomyłka, na którą

powołuje się wnioskodawczyni, nie miała charakteru oczywistego. Z treści skargi

kasacyjnej wynika bowiem, że skarżąca kwestionuje jedynie niezaliczenie przez

Sądy orzekające do majątku wspólnego jednego składnika, tzn. mieszkania,

którego wartość określona została na kwotę wskazaną w skardze kasacyjnej jako

wartość przedmiotu zaskarżenia.

Z tych względów zażalenie należało oddalić jako pozbawione uzasadnionych

podstaw (art. 3941 § 1 w związku z art. 385 i art. 397 § 3 k.p.c.).