III CSP 1/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSP 1/06

POSTANOWIENIE

Dnia 7 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Jan Górowski

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych,

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 czerwca 2006 r.,

skargi B. S. na przewlekłość postępowania

przed Sądem Najwyższym w sprawie I UK 303/05

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pełnomocnik B. S. w skardze z dnia 21 kwietnia 2006 r. na naruszenie

prawa

strony

do

rozpoznania

sprawy

w postępowaniu

sądowym

bez

nieuzasadnionej zwłoki, nadanej w polskiej placówce pocztowej operatora

publicznego w dniu 25 kwietnia 2006 r. (data stempla pocztowego na kopercie),

domagał się stwierdzenia, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, doszło do

przewlekłości postępowania sądowego, wydania zalecenia rozpoznania sprawy

w oznaczonym terminie oraz zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej

kwoty 10 000 zł.

W uzasadnieniu skargi podał, że B. S. wiosła odwołanie do Sądu

Okręgowego w K. od wydanej w 2002 r. decyzji ZUS odmawiającej przyznania jej

renty. Po kilku latach postępowania sądowego, prowadzonego z kilkumiesięcznymi

przerwami między rozprawami, wyrok oddalający odwołanie zapadł dnia 16

stycznia 2004 r., a orzeczenie oddalające apelację – dnia 26 kwietnia 2005 r. W

sprawie pozostaje – zdaniem pełnomocnika skarżącej – nierozpoznana skarga

kasacyjna, wniesiona dnia 15 lipca 2005 r.

Wymieniona

skarga

kasacyjna

została

zarejestrowania

w

Sądzie

Najwyższym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych pod

sygnaturą I UK 303/05. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2006 r. –

jak wynika z przytoczonych akt sprawy – odrzucił tę skargę kasacyjną na podstawie

art. 3986 § 2 k.p.c., ponieważ nie spełniała ona wymagań określonych w art. 398 4

§ 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznania skargi strony, której prawo do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek

działania lub bezczynności sądu reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r.

o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, dalej: ustawa).

Z art. 2 ustawy wynika, że strona może wnieść skargę o stwierdzenie, iż

w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej

sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych

i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym dla

stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy

w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez

sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Zgodnie z art. 5

ust. 1 ustawy skargę o stwierdzenie przewlekłości postępowania wnosi się w toku

postępowania w sprawie. Sądem właściwym do jej rozpoznania jest sąd przełożony

nad sądem, przed którym toczy się postępowanie; jeżeli skarga dotyczy

przewlekłości przed sądem apelacyjnym albo Sądem Najwyższym – właściwy do jej

rozpoznania jest Sąd Najwyższy (art. 4 ust. 1 i 2 ustawy).

Z przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że skargę na naruszenie

prawa

strony

do

rozpoznania

sprawy

w

postępowaniu

sądowym

bez

nieuzasadnionej zwłoki wnosi się w czasie trwającego postępowania sądowego,

a nie po jego ostatecznym zakończeniu. Inaczej mówiąc, celem skargi nie jest

stwierdzenie przewlekłości, jaka wystąpiła w zakończonym już postępowaniu

sądowym, lecz spowodowanie podjęcia przez sąd, przed którym postępowanie

w sprawie

jeszcze

się

toczy

i

jest

dotknięte

przewlekłością,

działań

zapobiegających dalszej przewlekłości postępowania. Skarga na naruszenie prawa

strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej

zwłoki ma bowiem w istocie służyć do wydania sądowi rozpoznającemu sprawę

zaleceń sprzyjających sprawności toczącego się postępowania. To oznacza,

że może ona być wniesiona jedynie w czasie toczącego się

postępowania

sądowego. Skarga złożona po ostatecznym zakończeniu postępowania w sprawie

jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 16 marca 2006 r., III SPP 9/06 niepubl.)

W świetle powyższego rozpoznawaną skargę – w zakresie dotyczącym

postępowania przed Sądem Najwyższym – należało odrzucić, ponieważ została

ona wniesiona po zakończeniu postępowania kasacyjnego postanowieniem Sądu

Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2006r. (art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 5

ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy). Sąd Najwyższy Izba Cywilna nie jest natomiast –

zgodnie § 28 ust. 2 regulaminu Sądu Najwyższego (M.P. z 2003 r. Nr 57, poz. 898

ze zm.) – właściwy do rozpoznania skargi w pozostałym zakresie.

Z

przedstawionych

postanowienia.

jz

powodów

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

sentencji