III CSK 99/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 99/08

POSTANOWIENIE

Dnia 18 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa A. W.

przeciwko E. B., C. N. i Wydawnictwu "J.(...)" S.A. w K.

o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26

października 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 października 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda

od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo o nakazanie pozwanym

przeproszenia powoda przez zamieszczenie na stronie tytułowej „D.(…)” w ciągu

kolejnych 14 dni od uprawomocnienia się wyroku przeproszenia za pomówienie powoda

w artykułach

prasowych

o

handel dziećmi

oraz

zasądzenie

od

pozwanych

zadośćuczynienia w kwocie 5 000 zł na wskazany Dom Dziecka.

W skardze kasacyjnej obejmującej całe rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji i

opłaconej przez pełnomocnika powoda kwotą 600 zł, jako uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że jest ona oczywiście

uzasadniona, bowiem „w każdym przypadku podanie do publicznej wiadomości imienia i

nazwiska powoda stanowi o naruszeniu jego dóbr osobistych, a prawomocne umorzenie

postępowania, przed wszczęciem zarzutów dotyczących rzekomego handlu dziećmi,

dalsze umorzenie sprawy dotyczącej rzekomego nakłaniania świadków do fałszywych

zeznań czyni oczywistym naruszenie dóbr osobistych powoda”. Skarżący wskazał

również, że „w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, którego wyjaśnienie

może wyeliminować rozbieżności i wątpliwości w orzecznictwie sądowym mianowicie, że

nie tylko po wszczęciu postępowania przygotowawczego przez organy ścigania, ale tym

bardziej przed wszczęciem publikowanie imienia i nazwiska osoby, która według

pozwanych dziennikarzy ma być w przyszłości oskarżona, jest naruszeniem dóbr

osobistych”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z następujących powodów: w zakresie

dotyczącym rozstrzygnięcia o żądaniu zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie 5 000 zł

skarga jest niedopuszczalna bowiem obejmuje roszczenie majątkowe, którego wartość

nie przekracza kwoty 50 000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.), ponadto zawodowy pełnomocnik

powoda nie uiścił należnej opłaty stosunkowej od tego roszczenia (art. 398 6 § 2 w zw. z

art. 130 § 3 k.p.c. i art. 3 ust. 2 pkt 3 oraz art. 13 u.k.s.c). Nie zostało także spełnione

wymaganie art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., bowiem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia wymogów tego przepisu. Zgodnie z utrwalonym

stanowiskiem Sądu Najwyższego, jeżeli skarżący jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.

powinien wskazać na niewątpliwą, widoczną na pierwszy rzut oka, bez konieczności

głębszej analizy, sprzeczność wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej

wykładni i nie pozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami

orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa (porównaj między innymi

orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 341/01, OSNCP

2004/6/100 i z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49). Dla spełnienia

wymagania art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie jest zatem wystarczające, jak uczynił to

skarżący, ogólnikowe wskazanie, że określone działania dziennikarzy podjęte w

określonych okolicznościach faktycznych, zawsze naruszają dobra osobiste. Taka

konstatacja w żadnym wypadku nie może uzasadniać twierdzenia o oczywistej

zasadności skargi kasacyjnej.

Nie spełnia też wymagań art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. druga podstawa uzasadniająca

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jeżeli bowiem skarżący wskazał

na podstawę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jak zdaje się wynikać z uzasadnienia wniosku

powoda o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powinien przedstawić

występujące w sprawie zagadnienie prawne przez jego odpowiednie sformułowanie z

przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, wskazać argumenty

prawne prowadzące do odmiennych ocen prawnych oraz wykazać, że jest to zagadnie

istotne i jego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy będzie miało ważne znaczenie dla

praktyki sądowej (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10

maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC 2002/1/11 i z dnia 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05, nie

publ.). Również tego wymagania nie spełnia skarga kasacyjna powoda, której

uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania nie zawiera żadnego ze wskazanych

wyżej, koniecznych elementów.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. w

zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną.