III CSK 99/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 99/07

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z wniosku J.K.

przy uczestnictwie L.T. i M.W.

przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w K.

o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną oraz zasądza od wnioskodawcy na

rzecz uczestnika L.T. kwotę 60 (sześćdziesiąt) zł z tytułu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 września 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił

apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w K.

W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów

postępowania – art. 671 i 304 k.p.c. i wnosił o uchylenie postanowień Sądów obu

instancji i "przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to

związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 398 9 k.p.c., a jego

spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub,

że zachodzi nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. W uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną

argumentację

prawną

wskazującą

na

zaistnienie

powołanej

okoliczności

uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. uzasadnienie

uchwały Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r.,

III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92, postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, z dnia

30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, z dnia 10 maja 2001 r.,

II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Obowiązek ten nie został spełniony.

Skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że "zachodzi konieczność

dokonania wykładni przepisów kodeksu postępowania cywilnego, ustalenia czy

Sąd zgodnie z literą prawa je interpretował, czy też nie".

Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego na tle art. 393 § 1 pkt 1

k.p.c. przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie kasacji ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na

sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen. Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne

występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy

wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają

związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności

występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienia z dnia 10 maja

2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r.,

III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Pogląd ten pozostaje aktualny po

wejściu w życie przepisów o skardze kasacyjnej.

Jeżeli zaś przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on

w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący w czym wyraża się

ta "oczywistość" i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście skarga jest

oczywiście uzasadniona. Ograniczenie się tylko do stwierdzenia, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie spełnia wymagania uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05 oraz

z dnia 3 kwietnia 2006 r., III CSK 85/06, nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 398 6 § 3

k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98 § 1

w zw. z art. 391 § 1 i art. 39319 k.p.c.