III CSK 93/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 93/11

POSTANOWIENIE

Dnia 27 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa M. M.-B.

przeciwko Uniwersyteckiemu Szpitalowi Dziecięcemu w K.

z udziałem interwenienta ubocznego Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji

Warta S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę, rentę i ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 czerwca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 września 2010 r.,

1. odrzuca skargę kasacyjną;

2. odmawia przyznania radcy prawnemu W. C. od Skarbu

Państwa wynagrodzenia za udzielenie powódce

urzędu pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

z

Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być

zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. W tej sprawie skarżący

wskazał na trzy podstawy skargi kasacyjnej: naruszenie art. 217 k.p.c., które miało

polegać

na

pominięciu

istotnych

dla

sprawy

okoliczności

i

zaniechaniu

przeprowadzenia co do nich postępowania dowodowego, naruszenie art. 233 k.p.c.

przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz naruszenie art. 6 k.c.

w zw. z art. 361 § 1 k.c. i art. 444 oraz 445 k.c. przez przyjęcie, że powódka nie

wykazała spełnienia w stanie faktycznym sprawy przesłanek bezprawności, winy

i związku przyczynowego. Wszystkie te podstawy w sposób jednoznaczny

kwestionują albo ustalenie przez Sąd stanu faktycznego, albo dokonaną ocenę

dowodów.

Sąd Najwyższy wyjaśnił w postanowieniu z dnia 18 marca 1999 r., I CKN

1046/97 (OSNC 1999, nr 10, poz. 178), że kasacja wniesiona przez adwokata

ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych, niezawierająca

przytoczenia podstaw kasacyjnych lub ich uzasadnienia, nie jest „udzieleniem

pomocy prawnej” w rozumieniu § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat

za czynności radców prawnych (Dz.U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.), za którą koszty

ponosi Skarb Państwa. Ratio legis ustanowionego przymusu adwokackoradcowskiego do wnoszenia kasacji (obecnie skargi kasacyjnej) ma na celu

zapewnienie

temu

środkowi

odwoławczemu

odpowiedniego

poziomu.

Stanowisko to w późniejszym orzecznictwie odnoszone jest odpowiednio do

wniesienia przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu niedopuszczalnej skargi

kasacyjnej.

Z przedstawionych powodów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na

podstawie art. 3986 § 2 i 3 w związku z art. 3983 § 3 oraz art. 3987 § 1 k.p.c.