III CSK 91/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 91/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa K. sp. z o.o. z siedzibą w N.‎przeciwko Z. z siedzibą w V. (Holandia)‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 czerwca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie‎z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt I ACz 1795/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powódka K. Spółka z o.o. z siedzibą w N. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2014 r. w sprawie przeciwko Z. z siedzibą w V. o zapłatę. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ tak Sąd pierwszej instancji, jak i Sąd drugiej instancji rażąco naruszyły przepis art. 1143 § 1 k.p.c. Sąd błędnie ustalił prawo obce oraz niewłaściwie zastosował przepis art. 1449 księgi siódmej [a] holenderskiego kodeksu cywilnego, nie uwzględnił faktu, że od 1992 r. przepis ten nie obowiązuje w prawie Królestwa Niderlandów.

Jednocześnie Sąd (wbrew treści art. 900 i art. 901 księgi siódmej holenderskiego kodeksu cywilnego) uznał, że skutkiem prawnym czynności stron z dnia 28 grudnia 2011 r. była nowacja istniejącego zobowiązania, a nie zawarcie przez strony umowy ugody.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, powinien w oddzielnym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, bez potrzeby głębszej analizy oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w Sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.; z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2012 r., III CSK 121/12, niepubl.; z dnia 4 grudnia 2012 r., I CSK 302/12, niepubl.; z dnia 11 marca 2014 r., III SK 65/11, niepubl.).

Wnosząca skargę kasacyjną Spółka nie wykazała tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W szczególności nie wykazała związku pomiędzy uwzględnieniem przez Sąd treści art. 1449 księgi siódmej [a] holenderskiego kodeksu cywilnego a treścią art. 1099 § 1 k.p.c., który, pomimo że skarżąca podniosła zarzut odrzucenia pozwu, nie został wskazany w skardze kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, jak w sentencji pkt 2, na podstawie art. 99 k.c. w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6, § 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity:

Dz. U. z 2013 r., poz. 490).