III CSK 87/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 87/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku B. Ł.‎przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta Krakowa, R. L. , A. A., E.C., D. W., C. R., M. C., R. F., B. P. i H. S.‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 czerwca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie‎z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II Ca 1126/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych oraz na rzecz pozostałych uczestników kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wnioskodawczyni B.Ł. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie wydanego w dniu 23 października 2014 r. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. (w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Skarżąca wskazała, iż w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące zakresu związania Sądu ponownie orzekającego w takiej samej sprawie wcześniej poczynionymi ustaleniami i możliwością odstąpienia od nich w sytuacji, gdy nie zaszły okoliczności, które pozwoliłyby na ich odmienną ocenę i w konsekwencji odstąpienie od nich.

Zdaniem wnioskodawczyni skarga jest oczywiście uzasadniona w zakresie podniesionych w skardze zarzutów odnoszących się do naruszenia prawa materialnego, z uwagi na fakt, że spełnione zostały po stronie wnioskodawczyni wszystkie określone w art. 172 k.c. przesłanki prowadzące do zasiedzenia. Sąd zatem dokonał wadliwej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, jeżeli skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, powinien zagadnienie to przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSCN 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK179/12, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.; z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2012 r., III CSK 121/12, niepubl.; z dnia 4 grudnia 2012 r., I CSK 302/12, niepubl.; z dnia 11 marca 2014 r., III SK 65/11, niepubl.).

Skarżąca nie wykazała powołanej we wniosku przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Kwestia zakresu związania Sądu ustaleniami Sądu uprzednio orzekającego w sprawie nie jest zagadnieniem nowym i dotąd nierozstrzygniętym w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 maja 2002 r., IV CKN 1073/00, niepubl.; z dnia 25 listopada 2007 r., III CSK 347/07, niepubl.; z dnia 15 stycznia 2015 r., IV CSK 181/14, niepubl.; z dnia 20 stycznia 2015 r., V CSK 210/14, niepubl.). Poza tym Sąd drugiej instancji wyjaśnił, iż kwestia charakteru posiadania nieruchomości przez H.K. i wnioskodawczynię nie była szczegółowo badana i oceniana w poprzednim postępowaniu zakończonym oddaleniem wniosku.

Jak zostało przyjęte w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, powinien w oddzielnym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, bez potrzeby głębszej analizy oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w Sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.; z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2012 r., III CSK 121/12, niepubl.; z dnia 4 grudnia 2012 r., I CSK 302/12, niepubl.; z dnia 11 marca 2014 r., III SK 65/11, niepubl.).

Skarżąca nie wykazała tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku nie przedstawiła przekonującej argumentacji prawnej pozwalającej uznać, że w sprawie rzeczywiście dokonano błędnej wykładni art. 172 k.c. Ponadto zauważyć trzeba, że Sąd drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku scharakteryzował problematykę dopuszczalności zasiedzenia przez jednego lub niektórych właścicieli w częściach ułamkowych, fizycznej części nieruchomości będącej przedmiotem własności, wyjaśniając w szczególności przesłankę konieczną takiego zasiedzenia, która związana jest z wyraźnym zamanifestowaniem przez współwłaściciela nieruchomości woli władania cum animo rem sibi habendi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł, jak w sentencji pkt 2, na podstawie § 7 pkt 1, § 6 pkt 7, § 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności prawne radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490) oraz na podstawie § 8 pkt 1,§ 6 pkt 7, § 13 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity:

Dz. U. z 2013 r., poz. 461).