III CSK 73/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 73/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa S. sp. z o.o. w T.

przeciwko Agnieszce C., Monice G. i Jarosławowi C.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanych Genowefy C.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 maja 2010 r.,

skargi kasacyjnej interwenienta ubocznego Genowefy C.

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 maja 2009 r.,

odmawia

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

i zasądza od Genowefy C. na rzecz powoda 1800 (jeden tysiąc

osiemset)

złotych

tytułem

zwrotu

kasacyjnego.

Uzasadnienie

kosztów

postępowania

W związku ze skargą kasacyjną interwenientki ubocznej po stronie

pozwanych Genowefy C. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2009 r.

należy zważyć, co następuje.

Skarga

kasacyjna

jest

kwalifikowanym

środkiem

prawnym,

którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi

raczej w interesie powszechnym (por. wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt

II CSK 126/05, LEX nr 179973). Rozpoznanie skargi winno przysłużyć się ochronie

obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, tudzież

zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w tych sprawach, na kanwie

których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu ustawy, mającej

walor generalny i abstrakcyjny (por. postanowienie SN z dnia 4 lutego 2000 r.,

sygn. akt II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Jest zatem oczywiste, że nie

każde orzeczenie – nawet błędne – zasługuje na to, aby stać się przedmiotem

kontroli kasacyjnej.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, (2) istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3) zachodzi nieważność

postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel

wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty

jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających

realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach

Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej

ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą

być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania interwenientka

uboczna oparła na przesłankach uregulowanych w art. 398 9 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.

Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala

na stwierdzenie, że powołane w nim przesłanki zostały wykazane.

Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga precyzyjnego sformułowania tego zagadnienia

i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob.

m. in.: postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1,

poz. 11; postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CSK 204/06,

LEX nr 421035; postanowienie SN z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt V CSK 3/05,

LEX nr 180841). Skarżąca tymczasem ograniczyła się do opisania problemu

prawnego jedynie w odwołaniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Nie

przytoczyła dostatecznych argumentów jurydycznych, które to mogłyby prowadzić

do rozbieżnych wniosków lub ocen.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że

istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że

określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni bądź niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie (postanowienie SN z dnia 13 czerwca

2008 r., sygn. akt III CSK 104/08, LEX nr 424365, por. także: postanowienie SN

z dnia 15 października 2002 r., sygn. akt II CZ 102/02, LEX nr 57231). Skarżąca na

poparcie zaistnienia tej przesłanki określiła przepisy, które jej zdaniem budzą

poważne wątpliwości i wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów (tj. art. 509

k.c. w związku z art. 58 § 1 k.c.). Niemniej jednak ani nie podniosła, że powołane

przepisy nie doczekały się wykładni, ani nie wskazała orzecznictwa, które byłoby

niejednolite. Wobec czego nie zachodzi w niniejszej sprawie potrzeba wykładni

przepisu art. 509 k.c. w związku z art. 58 § 1 k.c.

Nie można także uznać, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Powołanie

się na przesłankę opisaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania

niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy,

sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por.

m. in.: postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP

2004, nr 6, poz. 100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ

187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Ponadto skarżąca powinna w uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawrzeć wywód prawny

wskazujący, w czym wyraża się „oczywistość" naruszenia prawa (postanowienie

SN z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I CZ 64/08, LEX nr 512050). Skarżąca nie

przedstawiła wywodu prawnego w celu wykazania niewątpliwej sprzeczności

wyroku ze wskazanymi przez nią normami prawa cywilnego. Odwołała się jedynie

do uzasadnienia pozostałych - wyżej umówionych - przesłanek wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, co tym bardziej rzutuje na brak oczywistego

naruszenia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji.

Na wniosek powoda zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd

Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98

§ 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.