III CSK 73/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 73/09

POSTANOWIENIE

Dnia 24 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku S. P.

przy uczestnictwie M. P., J. Z., B. P.

i M. R.

o częściowy dział spadku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 czerwca 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki M. R.

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 10 września 2008 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i oddala wniosek adwokat A.

zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej

z urzędu.

Uzasadnienie

Ż. o

Postanowieniem z dnia 10 września 2008 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił

apelację uczestniczki M. R. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 21

listopada 2007 r.

Od

postanowienia

Sądu

Okręgowego

skargę

kasacyjną

wniosła

uczestniczka M. R. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1

k.p.c. „przez zaniechanie zbadania istotnych dla sprawy okoliczności zgodnie z

wymogiem art. 227 k.p.c., przez co orzekł bez należycie wszechstronnego

rozpoznania okoliczności faktycznych istotnych dla wyniku sprawy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być

zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Treść tego przepisu

wskazuje, że wprawdzie dopuszczalne jest oparcie skargi kasacyjnej na podstawie

naruszenia przepisów postępowania, jednak z wyłączeniem zarzutów dotyczących

ustalenia faktów lub oceny dowodów, choćby naruszenie odnośnych przepisów

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 23

września 2007 r., III CSK 13/05 (OSNC 2006, nr 4, poz. 76) wyjaśnił, że skarga

kasacyjna oparta wyłącznie na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny

dowodów, niewskazująca na inne naruszenia prawa, jest niedopuszczalna jako

nieoparta na ustawowej podstawie.

Skarga kasacyjna wniesiona przez uczestniczkę oparta została wyłącznie na

zarzutach dotyczących ustaleń i oceny dowodów, tj. na zarzucie obrazy art. 233

k.p.c. i art. 227 k.p.c., i z tego względu podlega odrzuceniu (art. 398 6 § 2 k.p.c.).

Skarga kasacyjna uczestniczki podlega odrzuceniu także z tego względu, że

wskazana przez nią wartość przedmiotu zaskarżenia, opiewająca na kwotę 51 955

zł, jest niższa od wyznaczonej przez art. 5191 § 4 pkt 3 k.p.c. minimalnej wartości

przedmiotu zaskarżenia, która warunkuje dopuszczalność skargi kasacyjnej

w sprawach o dział spadku. W postanowieniu z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ

153/02 (OSNC 2004, nr 4, poz. 60) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że w sprawach o dział

spadku wartość przedmiotu zaskarżenia nie może przekraczać wartości udziału

należącego do uczestnika wnoszącego kasację. Tylko wyjątkowo, gdy uczestnik

podważa samą zasadę podziału albo gdy zaskarża rozstrzygnięcie dotyczące

roszczeń dochodzonych z tytułu posiadania rzeczy wspólnej lub tytułem zwrotu

pożytków albo rozliczenia nakładów, wartość zaskarżenia może być wyższa niż

wartość jego udziału. Tymczasem uczestniczka w skardze kasacyjnej sama

określiła wartość swego udziału w spadku na kwotę 51 955 zł, co w oczywisty

sposób nie spełnia wymagania art. 5191 § 4 pkt 3 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3986 § 2

w związku z art. 3983 § 3 i art. 5191 § 4 pkt 3 k.p.c.

Wniosek pełnomocnika uczestniczki o zwrot kosztów pomocy prawnej

udzielonej z urzędu został oddalony ze względu na wniesienie skargi kasacyjnej

oczywiście niedopuszczalnej i opartej na wadliwych podstawach. Taka czynność

nie może być uznana za świadczenie pomocy prawnej z urzędu (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC

2008, nr 3, poz. 41).