III CSK 7/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 7/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa P. J.‎przeciwko A. S. i K. S.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 marca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I ACa […] 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego K. S. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 27 sierpnia 2015 r. naruszenie art. 65 § 1, art. 354 § 1, art. 355 § 1, art. 389 § 1, art. 394 § § 1 i 3 i art. 472 k.c. - w różnych układach i powiązaniach, a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił występowaniem w sprawie istotnego zagadnienie prawnego, dotyczącego tego, jak przy rozstrzyganiu o zwrocie lub zatrzymaniu zadatku ustalać, czy niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania było wynikiem okoliczności, za które odpowiedzialność ponoszą obie strony umowy, czy też tylko jedna z nich.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 §1 pkt 1 k.p.c. jest objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Kwestia podniesiona przez powoda we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie jest takim zagadnieniem. Brak uzasadnienia, aby przy rozstrzyganiu tej kwestii niestosować ogólnych reguł, według których, jeżeli ze szczególnego przepisu ustawy albo z czynności prawnej nie wynika nic innego, dłużnik odpowiedzialny jest za niezachowanie należytej staranności (art. 472 k.c.), tj. staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (art. 355 § 1 k.c.), w razie zaś niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania domniemywa się, że było ono wynikiem okoliczności, za które dłużnik odpowiada (art. 471 in fine k.c.); na dłużniku spoczywa więc ciężar dowodu zaprzeczenia temu.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 i § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461), a także § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800). jw l.n