III CSK 66/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 66/07

POSTANOWIENIE

Dnia 28 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Grzelka

w sprawie z wniosku H. S.

przy uczestnictwie K. K.

o ustanowienie służebności drogi koniecznej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w N.

z dnia 6 lipca 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się w terminie dwóch

miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej.

Warunkiem

dopuszczalności

skargi

kasacyjnej

jest

skuteczne

doręczenie

orzeczenia wraz z uzasadnieniem, skuteczność ta zaś wymaga uprzedniego

złożenia przez stronę skarżącą wniosku o doręczenie (art. 387 § 1 i 3 k.p.c.).

W

rozpoznawanej

sprawie

wnioskodawczyni

(nazywana

mylnie

w postępowaniu apelacyjnym uczestniczką postępowania) została pouczona po

ogłoszeniu zaskarżonego postanowienia o sposobie i terminie zaskarżenia, w tym

– o konieczności zażądania w terminie tygodniowym, tj. do dnia 13 lipca 2006 r.,

doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem (k – 192). We wskazanym terminie został

nadany na poczcie adresowany do Sądu Okręgowego w N. wniosek o nadesłanie

odpisu wyroku (powinno być „postanowienia”) wraz z uzasadnieniem, ale wniosek

ten

pochodził

od

pełnomocnika

procesowego

reprezentującego

ojca

wnioskodawczyni A. K., a nie od pełnomocnika występującego w imieniu

wnioskodawczyni. W tej sytuacji, wobec niezachowania wymogów przewidzianych

w art. 3985 § 1 k.p.c. w zw. z art. 387 § 1 i 3 k.p.c., skarżąca nie była uprawniona

do wniesienia skargi kasacyjnej i skarga ta jako niedopuszczalna podlegała

odrzuceniu (art. 3986 § 3 w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c.) (por. postanowienie SN z dnia

11 grudnia 1996 r. I PKN 45/96 – OSNAPiUS 1997, nr 14, poz. 254). Niezależnie

od powyższego należy stwierdzić, że skarżąca nie sprostała wymaganiu

przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznawania i jego

uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Wymaganiu temu nie czyni zadość ogólne

wskazanie, że zachodzi konieczność rozstrzygnięcia kwestii prawnej dotyczącej

wykładni art. 145 § 1 i 2 k.c. ponieważ istnieje wątpliwość, czy Sąd Okręgowy w

zaskarżonym postanowieniu dokonał prawidłowej interpretacji dyspozycji zawartych

w art. 145 § 1 i 2 k.c. Bez przytoczenia konkretnych argumentów mających

usprawiedliwiać istnienie określonych wątpliwości co do wykładni norm prawnych

przewidzianych w w/w przepisach i bez ich uzasadnienia nie sposób dociec w czym

by się miała wyrażać ewentualna kwestia prawna, względnie potrzeba dokonania

przez Sąd Najwyższy wykładni wymienionych przepisów przez co nie sposób

uznać, że skarżąca spełniła warunek określony w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Mogłoby to stanowić samodzielną podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 398 6

§ 2 k.p.c.). Na marginesie wypada zauważyć, że po przeniesieniu na rzecz córki

własności działki nr 56/2 poprzedni właściciel A. K. nie tylko stracił status

wnioskodawcy lecz przestał być w ogóle uczestnikiem niniejszego postępowania

(art. 510 § 1 k.p.c. a contrario).