III CSK 59/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 59/12

POSTANOWIENIE

Dnia 26 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk

w sprawie z powództwa M. F.

przeciwko K. Hodowli i Nasiennictwu Ogrodniczemu "P."

sp. z o.o. w K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 czerwca 2011 r.,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 3600

(trzy

tysiące

sześćset)

zł

tytułem

postępowania przed Sądem Najwyższym.

zwrotu

kosztów

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego

w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które –

zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi

kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach

Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Powód M. F. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 czerwca 2011 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na

przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na

stwierdzenie, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne sformułowane w

skardze, tj. zagadnienie nowe, dotychczas nierozwiązane w orzecznictwie lub w

nauce prawa, albo budzące rozbieżności w orzecznictwie, którego rozwiązanie

może

przyczynić się

do

rozwoju

orzecznictwa

i nauki prawa.

Ponadto

przedstawione zagadnienie prawne powinno być przydatne dla rozstrzygnięcia

wniesionej skargi kasacyjnej. Przesłanek tych nie spełniają zagadnienia prawne

sformułowane w skardze kasacyjnej. Nie można uznać za zagadnienie prawne

zarzutu pominięcia przez Sąd odwoławczy określonego elementu umowy, co może

być następstwem nieuwzględnienia przez Sąd całego materiału dowodowego albo

błędnej wykładni umowy. Skarga kasacyjna nie zawiera jednak odpowiednich

zarzutów procesowych lub naruszenia prawa materialnego (art. 65 k.c.), w ramach

których

możnaby

skutecznie

w postępowaniu

kasacyjnym

podważać

nieuwzględnienie, zgodnie z twierdzeniem powoda, że elementem umowy było

zapewnienie przez pozwaną o średniej wysokości plonowania kupionych przez

powoda nasion ogórka na poziomie 67t/ha niezależnie od warunków uprawy.

Zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 471 k.c.) jest oceniany wyłącznie na

podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego i nie można za jego pomocą

dążyć do podważenia tych ustaleń. Z tej przyczyny zagadnienie prawne dotyczące

możliwości zastosowania art. 471 k.c. do odpowiedzialności odszkodowawczej

sprzedawcy

w

przypadku

zapewnienia

kupującego

a

wskazanych

wyżej

właściwościach rzeczy sprzedanej nie opiera się na ustaleniach faktycznych

dokonanych w sprawie przez Sąd Apelacyjny, a w konsekwencji jest nieprzydatne

dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej.

Nie

można

także

przyjąć,

aby

skarga

kasacyjna

była

oczywiście

uzasadniona, co ma miejsce wówczas, gdy zasadność zarzutów podniesionych

w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to

więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego,

zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze

elementarnym, które z całą pewnością doprowadzą do uwzględnienia skargi

kasacyjnej. Taka sytuacja nie zachodzi w odniesieniu do zaskarżonego skargą

kasacyjną wyroku. Wbrew przy tym stanowisku powoda, Sąd Najwyższy w wyroku

z dnia 17 czerwca 2010 r. nie przesądził, że elementem umowy zawartej przez

strony było zapewnienie przez pozwaną powoda, że średni plon ze sprzedanych

powodowi nasion ogórka wynosi 67t/ha bez względu na warunki uprawy.

Wręcz przeciwnie,

wskazując

na

potrzebę

oceny

odpowiedzialności

odszkodowawczej pozwanej z ograniczeniem do szkód pozostających w związku

przyczynowym z nienależytym wykonaniem zobowiązania, wskazał, że w sytuacji

gdy warunki uprawy i czynniki obiektywne (przede wszystkim pogodowe)

odbiegałyby od normalnych – spowodowane tymi przyczynami nieosiągnięcie

zakładanego plonu nie obciążałoby pozwanej.

Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą

Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813

§ 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Na wniosek pozwanej, zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną,

orzeczono o kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym na podstawie art.

98 § 1 i 3, w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. oraz przepisów § 13 ust. 4 pkt 2

w zw. z § 6 pkt 7 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).