III CSK 50/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 50/09

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa E.S.

przeciwko [...]

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 12 maja 2008 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną, oddala wniosek o zasądzenie

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 maja 2008 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację E.S.

od wyroku Sądu rejonowego w K. z dnia 5 lutego 2008 r.

Powódka wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną opartą na drugiej

podstawie kasacyjnej, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało

istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 235 i 233 k.p.c. przez naruszenie zasady

bezpośredniości i przekroczenie zasady swobody oceny dowodów osobowych

przeprowadzonych w pierwszej instancji oraz art. 217 § 2 k.p.c. poprzez brak

wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i pominięcie wniosków

dowodowych zgłaszanych przez powódkę.

Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazali, że występuje

w sprawie istotne zagadnienie prawne. Zagadnie prawne, które powinno być

przedmiotem rozważenie przez Sąd Najwyższy dotyczy tego, czy dopuszczalne jest

oparcie rozstrzygnięcia przez sąd drugiej instancji na faktach ustalonych w innej

sprawie,

przy

jednoczesnym

nie

uwzględnianiu

zgłaszanych

wniosków

dowodowych dotyczących spornych okoliczności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3983 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną strona może oprzeć na

następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego

wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania,

jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W obowiązującym stanie prawnym Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do

badania prawidłowości zarówno ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów,

dokonanych przez sąd drugiej instancji. O ile bowiem ten ostatni również jest

„sądem faktu” i w myśl ogólnie niekwestionowanych zapatrywań orzecznictwa oraz

doktryny kontynuuje postępowanie merytoryczne (por. wyroki Sądu Najwyższego:

z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CKN 812/98, OSNC 2000, nr 10, poz. 193; z dnia

5 lutego 2006 r., IV CK 384/05, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

4 października 2002 r., III CZP 62/02, BSN 2003, nr 3. s. 14. wyrok SN z dnia

4 stycznia 2007 r., V CSK 364/06, LEX nr 238975), o tyle Sąd Najwyższy jako „sąd

prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej,

jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy. Związanie to wyklucza nie

tylko przeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie dowodów, lecz także badanie, czy

sąd drugiej instancji nie przekroczył granic swobodnej ich oceny. Ustrojową funkcją

Sądu Najwyższego jest sprawowanie nadzoru judykacyjnego, w tym zapewnianie

jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych. Z tego punktu widzenia każdy

zarzut skargi kasacyjnej, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu

drugiej instancji, chociażby pod pozorem błędnej wykładni lub niewłaściwego

zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, z uwagi na jego

sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c. jest a limine niedopuszczalny, a jeżeli skarga

oparta była tylko na takich zarzutach, podlegała odrzuceniu (por. postanowienia

SN: z 12 czerwca 2006 r., IV CSK 100/06, niepubl.; z 10 sierpnia 2006 r., V CSK

211/06, niepubl.). Takim zarzutem jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. i 235

k.p.c. Zarzut naruszenia art. 217 § 2 k.p.c. w istocie zmierza do niedopuszczalnej

polemiki z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi, zwłaszcza, że nie

dotyczy postępowania drugoinstancyjnego. W tym postępowaniu skarżąca nie

zgłaszała wniosków dowodowych, jedynie zarzucała w apelacji pominięcie

wniosków zgłaszanych przed Sądem Rejonowym. Uszło uwagi skarżącej, że

skarga kasacyjna nie jest powtórzeniem apelacji, lecz nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia skierowanym wobec prawomocnego rozstrzygnięcia sądu drugiej

instancji,

powinna

zatem

przytaczać

przepisy

regulujące

postępowanie

drugoinstancyjne. Takich przepisów w podstawie skargi nie przytoczono.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy

odrzucił skargę kasacyjną. Odrzucenie skargi kasacyjnej nie pozwala na

zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego. Skarga nie

zawiera wniosku adwokata z urzędu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej spełniającego przesłanki określone w § 20 rozp. Min. Spr. z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(Dz. U. 2002 r. Nr 163 poz. 1348).