III CSK 5/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 5/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

Protokolant Bożena Nowicka

w sprawie z powództwa K.T.

przeciwko J.G., H.G., E.J., T.J. i K.J.

o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej w dniu 13 stycznia 2006 r.,

na rozprawie

skargi kasacyjnej pozwanej J.G.

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, pozostawiając temu Sądowi

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 11.05.2004 r. nakazał pozwanym, w

tym J.G., opróżnienie i wydanie powódce K.T. lokalu mieszkalnego położonego w

L. przy ul. K. 9/61.

Sąd ten ustalił, że spółdzielcze własnościowe prawo do tego lokalu należało

do J.M., która wynajmowała go cudzoziemcom. Prawo to nabyła w 1992 r.

powódka na podstawie umowy darowizny. Wkrótce po tym zmarła J.M., a spadek

po niej odziedziczyła w całości również powódka. K.T. nigdy nie zamieszkała w

darowanym jej mieszkaniu. Po śmierci J.M. objęła je w posiadanie J.G., która

wynajęła ten lokal

pozwanej H.G. Za zgodą wynajmującej z tego lokalu

mieszkalnego korzystają inne osoby. Pozwana J.G. mieszka w C. i sama nie

przebywa w mieszkaniu powódki.

W ocenie Sądu I instancji, powództwo oparte o treść art. 222 § 1 k.c.

zasługiwało na uwzględnienie, skoro powódka wykazała, że przysługuje jej

spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu podlegające ochronie na takich samych

zasadach, jak prawo własności, a pozwani nie posiadali tytułu prawnego

uprawniającego ich do korzystania z lokalu powódki.

Także zgłoszony przez pozwaną J.G. zarzut zatrzymania, nie mógł być

uznany za zasadny. Dla jego uzasadnienia pozwana podniosła, że dokonała

nakładu na lokal powódki, w postaci uiszczenia części wkładu budowlanego.

Tego rodzaju wydatek nie należy do nakładów na rzecz w rozumieniu art. 461 § 1

k.c., co nie pozwalało na uwzględnienie zarzutu zatrzymania. Pozwana podnosiła

też, że dokonała nakładów na remont mieszkania, lecz nie wskazała, jaka była

wysokość wydatków z tego tytułu, a zatem zarzut zatrzymania oparty o roszczenie

związane ze zwrotem nakładów na remont mieszkania nie został zgłoszony

skutecznie i także nie mógł być uwzględniony.

Nadto pozwana J.G. przed śmiercią J.M. korzystała z jej mieszkania na

podstawie umowy użyczenia, co wyłączało możliwość skutecznego podniesienia

zarzutu zatrzymania z uwagi na treść art. 461 § 2 k.c.

Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu apelacji pozwanej J.G. oddalił ją wyrokiem z

dnia 16.03.2005 r. Sąd II instancji podzielił w całości ustalenia faktyczne i ocenę

Sądu Okręgowego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego apelacją wyroku.

Podkreślając, że obrona pozwanej przed Sądem I instancji sprowadzała się

wyłącznie do zarzutu zatrzymania z art. 461 § 1 k.c. Sąd Apelacyjny uznał, że

powoływanie się przez pozwaną w apelacji na zarzut naruszenia art. 496 i 497 k.c.

było

„nieporozumieniem”. Wydatki poniesione

na

pokrycie

części

wkładu

budowlanego nie mogły być zaś uznane za nakład w rozumieniu art. 461 § 1 k.c.

Dlatego też zgłoszony przez pozwaną zarzut zatrzymania nie zasługiwał na

uwzględnienie.

Apelacja

była

zatem

pozbawiona

uzasadnionych

podstaw

i podlegała oddaleniu.

Pozwana

J.G.

w skardze

kasacyjnej

wniesionej od

wyroku

Sądu

Apelacyjnego, opartej o obie podstawy określone w art. 3983 § 1 k.p.c. zarzuciła:

-

w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego obrazę art. 496 i 497

k.c., art. 461 § 1 k.c. i art. 336 k.c.,

-

w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania mającego istotny

wpływ na wynik sprawy obrazę art. 378 § 1 w zw. z art. 368 § 1 k.p.c. oraz

art. 328 § 2 k.p.c.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego

wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w L. i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W ocenie skarżącej, treść zgłoszonego w sprawie zarzutu zatrzymania

uzasadniała jego rozpoznanie zarówno na gruncie art. 461 § 1 k.c. jak i art. 496

oraz 497 k.c., zaś ograniczenie rozpoznania apelacji do istnienia podstaw

skorzystania z zarzutu zatrzymania opartego o teść art. 461 k.c. stanowiło

uchybienie procesowe prowadzące do naruszenia art. 378 § 1 w zw. z art. 368 § 1

k.p.c.

Stanowisko to jest uzasadnione. Jako podstawę zarzutu zatrzymania

pozwana J.G. wskazała poniesienie wydatków na pokrycie części wkładu

budowlanego wniesionego przez J.M. oraz wydatków na remont tego lokalu. W

skardze kasacyjnej nie kwestionowała ona oceny Sądu II instancji, że zarzut

zatrzymania związany z wydatkami na remont lokalu nie został zgłoszony

skutecznie i z tego względu nie mógł być uwzględniony, co nakazywało ograniczyć

ocenę zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej do części zarzutu zatrzymania

związanego z poniesieniem wydatków na pokrycie wkładu budowlanego. Pozwana

nazwała

je

nakładami

na

mieszkanie,

co

nie

uzasadniało

jednak

ograniczenia postawy rozpoznania zarzutu zatrzymania do regulacji zawartej

w art. 461 § 1 k.c.

Należy podkreślić,

z

że

zarzut

zatrzymania

został

podniesiony

wraz

wnioskami o przeprowadzenie dowodów zmierzających do wykazania, że

pozwana J.G. zawarła ze swoją matką J.M. umowę zobowiązującą powódkę do

zwrotu wydatków poniesionych na nabycie własnościowego spółdzielczego prawa

do lokalu w postaci części wymaganego wkładu. Pełnomocnik pozwanej formułując

zarzut zatrzymania nie ograniczył się zaś do stwierdzenia, że pozwana poniosła

nakład na mieszkanie. Posługując się terminem „nakład” na rozprawie w dniu

23.02.2004 r. stwierdził on wyraźnie, że wydatek pozwanej na ten cel był związany

z treścią umowy łączącej pozwaną J.G. z J.M. Podobnie uczynił to pełnomocnik

pozwanej w piśmie z dnia 22.02.2004 r. Zgłaszając zarzut zatrzymania pozwana

odwołała się zatem także do stosunku obligacyjnego między nią, a J.M. jako

podstawy jej świadczenia i twierdziła, że jest uprawniona do skorzystania z zarzutu

zatrzymania do czasu zwrotu wpłaconych na ten cel kwot. Należy uznać zatem, że

pozwana zgłosiła zarzut zatrzymania również w związku z żądaniem zwrotu tego

świadczenia, co wykraczało poza podstawę zarzutu zatrzymania określoną w art.

461 § 1 k.c. Mimo że zarzut zatrzymania nie został sformułowany przez

kwalifikowanego pełnomocnika w sposób jasny i precyzyjny, to nie powinno budzić

wątpliwości, że był on oparty także o podstawę związaną z żądaniem zwrotu

świadczenia.

Sąd

I

instancji

niezasadnie

ograniczył

zatem

rozpoznanie

zarzutu

zatrzymania jedynie do oceny, czy pozwana J.G. dokonała nakładów na rzecz w

rozumieniu art. 461 § 1 k.c.

Na wadliwość takiej oceny pozwana zwróciła uwagę w apelacji, podnosząc

zarzut naruszenia art. 496 i 497 k.c. poprzez ich niezastosowanie oraz zarzut

niewyjaśnienia okoliczności faktycznych dotyczących treści ustaleń miedzy nią

a J.M., co do rozliczenia wydatków poczynionych na sfinansowanie wkładu

budowlanego.

Skoro zaś w apelacji pozwana zarzuciła naruszenie tych przepisów, to

rzeczą Sądu II instancji było rozpoznanie tego zarzutu. Tymczasem Sąd ograniczył

się do stwierdzenia, że powołanie się w apelacji na treść art. 496 i 497 k.c. jest

„nieporozumieniem”, co nie może być uznane za należyte rozpoznanie zarzutu.

Wynikający z brzmienia art. 378 § 1 k.p.c. obowiązek rozpoznania sprawy w

granicach apelacji winien być rozumiany jako nakaz rozważenia wszystkich

podniesionych w apelacji zarzutów. Zwracał na to uwagę Sąd Najwyższy

w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 sierpnia 2003 r., III CKN 392/01, OSNC

2004, nr 10, poz. 151. Brak należytego rozpoznania zarzutów apelacji przez Sąd

II instancji stanowił obrazę art. 378 § 1 k.p.c., a niedostateczna ocena tych

zarzutów uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku, co przemawiało

za koniecznością jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi II instancji w oparciu o treść art. 39815 § 1 k.p.c.

Przy rozpoznaniu sprawy nie zostały dokonane ustalenia faktyczne co do

istnienia umowy regulującej uiszczenie części wkładu budowlanego przez pozwaną

J.G., sposobu rozliczenia uiszczonych przez nią kwot, skuteczności umowy, czy też

ewentualnie jej rozwiązania. Wobec braku takich ustaleń, które w ocenie Sądu II

instancji były nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy i co wedle tej oceny uzasadniało

pominięcie dowodów wnioskowanych na tę okoliczność, ponawianych jeszcze w

apelacji, brak było materiału wystarczającego dla oceny, czy zachodziły przesłanki

do skutecznego podniesienia zarzutu zatrzymania w oparciu o treść art. 496 lub

497 k.c.

O tyle też zarzut naruszenia tych przepisów poprzez ich niezastosowanie był

nieuzasadniony, gdyż podniesiony został w istocie jako zarzut nierozpoznania tej

podstawy zarzutu zatrzymania. Jak wyżej wskazano był on zasadny. Pozbawione

podstaw były pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Sąd Apelacyjny przyjął bowiem

trafnie, że wydatki na pokrycie części

wkładu budowlanego nie mogą być uznane za nakład na rzecz w rozumieniu

art. 461 § 1 k.c. Należy przypomnieć, że Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku

z dnia 15.05.2001 r., I CKN 354/00, LEX nr 52670 zwracał uwagę, że kodeks

cywilny w art. 461 § 1 k.c. używa pojęcia nakładów w takim samym znaczeniu, jak

w art. 226 k.c. Przy wykładni art. 461 § 1 k.c. należy zatem stosować pojęcia

używane w przepisach o roszczeniach uzupełniających. Nakładami w tym

znaczeniu są wszelkie inwestycje utrzymujące rzecz w należytym stanie lub

ulepszające ją. Także w doktrynie wyrażony został pogląd, że pod pojęciem

nakładów rozumieć należy z reguły tego rodzaju przypadki działań, które stanowią

przyczynę zmian w przedmiotach materialnych (tak Stefan Grzybowski, System

Prawa Cywilnego, tom III, cześć 1, str. 152, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk,

1981 r.). Z kolei w uzasadnieniu wyroku z dnia 11.10.1990 r., III CZP 58/90, OSNC

1991 /5-6/57 Sąd Najwyższy stwierdził, że cena nabycia rzeczy nie jest nakładem

na rzecz w rozumieniu art. 461 § 1 k.c.

Treść art. 461 k.c. i przedstawione wyżej podglądy uzasadniają ocenę, że

wydatki, które pozwana J.G. mogła ponieść na pokrycie części wkładu

budowlanego nie mogły być uznane za nakłady na lokal w rozumieniu art. 461 § 1

k.c. i nie uzasadniały uwzględnienia zarzutu zatrzymania opartego o treść tego

przepisu.

Natomiast zarzut naruszenia art. 336 k.c. został podniesiony poprzez

kwestionowanie ustaleń faktycznych wskazujących na fakt posiadania lokalu przez

pozwana J.G. w chwili ponoszenia wydatków na wkład budowlany, w charakterze

posiadacza zależnego. Sąd II instancji aprobował bowiem stwierdzenie zawarte w

uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, że pozwana posiadała je wówczas na

podstawie umowy użyczenia.

Treść art. 3983 § 3 k.p.c. wyłącza możliwość oparcia skargi kasacyjnej

o zarzut związany z podważaniem ustaleń faktycznych. Dlatego też sformułowany

tak zarzut naruszenia art. 336 k.c. zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł być

uwzględniony.

Wobec

treści

dokonanych

ustaleń

faktycznych

nie

zasługiwał

na

uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. poprzez rzekomy brak

odniesienia się Sądu do zagadnienia, czy J.G. przez śmiercią swojej matki J.M. był

posiadaczem samoistnym, czy też zależnym jej lokalu. Zgodnie z twierdzeniami

skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło rozważań co do oceny

prawnej treści umowy zawartej pomiędzy J.G. i J.M., w zakresie finansowania

wkładu budowlanego. Było to spowodowane brakiem ustaleń faktycznych

dotyczących istnienia i treści tego stosunku, które Sąd II instancji uznał za

nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Kwestionowanie tego rodzaju oceny nie

mogło odbywać się poprzez wskazywanie na brak w uzasadnieniu rozważań

dotyczących treści umowy i wadliwości tego uzasadnienia na gruncie art. 328 § 2

k.p.c.