III CSK 49/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 49/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w K.‎przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej1. w K.‎o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 czerwca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie‎z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt II Ca 319/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W przedmiotowej sprawie skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na pierwszej z wymienionych przesłanek.Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności.

Problem ten musi mieć charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Jednocześnie, chodzi o problem, którego wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.), i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13 oraz z dnia 3 lutego 2012 r.

II UK 271/11 - nie publ.).Skarżąca nadała zagadnieniu prawnemu formę pytania: „Czy złożenie przez przyszłą stronę procesu w pochodzącym od niej dokumencie prywatnym oświadczenia wiedzy przyznającego okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, na które powołuje się i z których skutki prawne wywodzi strona przeciwna, pozostaje irrelewantne z punktu widzenia możliwości zaprzeczenia tych okoliczności w toku procesu przez tę stronę czy też możliwość taką w myśl obowiązku stron dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą (art. 3 k.p.c.) wyłącza, skutkując dopuszczalnością uznania tych okoliczności za przyznane?” W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że postawienie pytania nie odpowiada wymaganiom stawianym zagadnieniu prawnemu, jeżeli skarżący nie odniósł się problemów interpretacyjnych wynikających z przepisów, na których oparto zagadnienie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, nie publ.).

Pytanie postawione przez powódkę ma charakter kazuistyczny i może prowadzić jedynie do udzielenia odpowiedzi twierdzącej lub przeczącej, nie zaś do wyrażenia poglądu prawnego mającego walor uniwersalny. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n