III CSK 457/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 457/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa P. P. ‎przeciwko M. G. ‎o odwołanie darowizny,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 lutego 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego, 3) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] adwokatowi M.l. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych wraz z należnym podatkiem VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Powód P.P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] wydanego w dniu 18 czerwca 2014 r. w sprawie o odwołanie darowizny. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. W ocenie skarżącego przepisem budzącym poważne wątpliwości i wywołującym rozbieżności w orzecznictwie jest art. 898 § 1 k.c. Skarżący wskazuje, że wyjaśnienia wymaga w szczególności pojęcie „rażącej niewdzięczności”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, jeżeli skarżący powołuje się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, powinien wykazać, że wskazany przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć, jak też, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08; z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia tych wymagań. Skarżący nie przedstawił wywodu prawnego, w którym wykazywałby, że powołany przez niego przepis rzeczywiście budzi poważne wątpliwości lub wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów. Należy podkreślić, że Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w przedmiocie wykładni art. 898 § 1 k.c., szczegółowo i wszechstronnie wyjaśniając sposób rozumienia rażącej niewdzięczności obdarowanego wobec darczyńcy jako przesłanki odwołania darowizny (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 marca 2000 r., II CKN 810/98, niepubl.; z dnia 5 października 2000 r., II CKN 280/00, niepubl.; z dnia 5 lipca 2001 r.;

II CKN 818/00, niepubl.; z dnia 6 października 2004 r., II CK 39/04, niepubl.; z dnia 13 października 2005 r., I CK 112/05, niepubl.; z dnia 9 października 2014 r., I CSK 556/13, niepubl.).Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Sąd Najwyższy nie obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego, mając na uwadze jego sytuację materialną (art. 102 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.).Sąd Najwyższy o kosztach pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzekł, jak w sentencji pkt 3, na podstawie § 19 w zw. z § 6 pkt 7 i § 13 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.:

Dz. U. z 2013 r., poz. 461).