III CSK 420/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 420/06

POSTANOWIENIE

Dnia 18 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku D.P.

przy uczestnictwie J.K., J.K., E.M. i [...],

o ustanowienie służebności drogi koniecznej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestników J.K., J.K. i E.M. od postanowienia Sądu

Okręgowego w N.

z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy w N. oddalił apelację

uczestników J.K., J.K., E.M. od postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia 2

listopada 2005 r.

Od postanowienia Sądu Rejonowego uczestnicy wnieśli skargę kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna – obok oznaczenia

zaskarżonego orzeczenia wraz ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę

orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany – powinna

zawierać, jako jeden z elementów konstrukcyjnych, wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że brak okoliczności uzasadniających

przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

jest

tzw.

brakiem

istotnym,

nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, zatem

skarga kasacyjna dotknięta tym brakiem podlega odrzuceniu a limine (uchwała

składu siedmiu sędziów z dnia 30 kwietnia 1938 r., C III 319/37, Zb. Urz. 1938, poz.

303 oraz postanowienia z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8,

poz. 147, z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59,

z dnia 21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151, z dnia

21 lipca 2005 r., V CSK 15/05, nie publ. oraz z dnia 26 października 2005 r., III CSK

23/05, nie publ.).

W postanowieniu z dnia 8 września 2006 r. (II CZ 57/06, nie publ.) Sąd

Najwyższy orzekł, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

powinien być sformułowany wyraźnie, sąd nie może bowiem domniemywać go

z uzasadnienia powodów przyjęcia skargi do rozpoznania. Gwarancją fachowości

oraz prawniczej poprawności sporządzania skarg jest m.in. przymus adwokackoradcowski ustanowiony w art. 871 k.p.c. (por. postanowienie z dnia 8 czerwca 2004

r., V CK 353/04, nie publ.; z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr

10, poz. 156; BSN 2001, nr 5, s. 12; MoP 2001, nr 13, s. 691; z dnia 26 maja 1997

r., II CKN 189/97, nie publ.; z dnia 16 października 1997 r., II CKN 390/97, nie

publ.; wyrok z dnia 19 marca 1997 r., II CKN 16/97, nie publ.; z dnia 5 grudnia 1996

r., I PKN 33/96, OSNAPUS 1997, nr 14, poz. 250).

Tymczasem skarżący sformułowali w skardze kasacyjnej jedynie „prośbę do

Sądu Najwyższego o uwzględnienie jej”, co jest nie wystarczające w świetle

wymagań art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. i co czyni skargę niedopuszczalną, niezależnie

od faktu, że uczestnicy sporządzili prawidłowo skonstruowane uzasadnienie

wniosku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ

61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Trzeba przy tym wyraźnie zaakcentować, że

treść art. 3984 § 1 k.p.c. nie budzi wątpliwości. Wszystkie wymagania stawiane

skardze

kasacyjnej

zostały

określone

w sposób

przejrzysty,

zupełny

i wystarczający, a konstrukcja przepisu – gramatyczna i logiczna – jest jasna; każde

wymaganie ma – ze względu na swą funkcję procesową – byt samodzielny

i odrębny, musi być zatem spełnione oddzielnie, niezależnie od innych.

W związku z tym samo wniesienie skargi kasacyjnej oraz zawarcie w niej

„prośby o uwzględnienie skargi”, podobnie jak inne akty woli skarżącego

wskazujące

na

zamiar

poddania

skarżonego

orzeczenia

kontroli

Sądu

Najwyższego, nie może być utożsamiane z wnioskiem o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania, o którym mowa w art. 398-4 § 1 pkt 3. W postanowieniu z dnia

21 listopada 2006 r., III CZ 78/06

(jeszcze nie publ.) Sąd Najwyższy wyraźnie

zresztą podkreślił, że z punktu widzenia uniwersalnych zasad procesu za

niewadliwą (legalną) – a tym samym skuteczną – można uznać tylko taką czynność

procesową, która odpowiada wszystkim wymaganiom wzorca przewidzianego dla

niej przez ustawę. Skoro zatem ustawa jednoznacznie wymaga sformułowania

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, to wymagania tego nie

można zastępować innymi wnioskami. Należy przy tym zaznaczyć, że zawarta

w skardze „prośba o uwzględnienie skargi kasacyjnej” mogłaby się zaktualizować

dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, co jednak bez stosownego wniosku

nastąpić nie mogło.

W tej sytuacji należało orzec, jak w sentencji (art. 398 6 § 2 k.p.c. w zw. z art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).