III CSK 40/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 40/08

POSTANOWIENIE

Dnia 30 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa A. H.

przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 maja 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4

września 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę

3600 zł (trzy tysiące sześćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 września 2007 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w K. z dnia 9 maja 2007 r. w ten sposób, że zasądził od pozwanego

Skarbu Państwa – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz powódki A.

H. kwotę 223 232,77 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 listopada 2005 r. do dnia

zapłaty.

Od tego wyroku pozwany Skarb Państwa - Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i

Autostrad wniósł skargę kasacyjną, którą sporządził i sygnował profesjonalny

pełnomocnik – radca prawny, legitymujący się umocowaniem Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to

dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem

Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepis ten nie ma jednak

zastosowania m. in. wtedy, gdy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa jest

wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa (art. 87 1 § 3 k.p.c.).

Oznacza to, że w sytuacji, w której Skarb Państwa reprezentowany jest w postępowaniu

przed Sądem Najwyższym przez Prokuratorię Generalną, przymus adwokackoradcowski – w ujęciu art. 871 k.p.c. – nie obowiązuje.

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417), która weszła w życie w dniu 15

marca 2006 r., do zadań Prokuratorii Generalnej należy wyłączne zastępstwo

procesowe Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym. Przepis ten przyznaje zatem w

postępowaniu przed Sądem Najwyższym wyłączną zdolność postulacyjną radcom

Prokuratorii Generalnej. W sprawach, w których obowiązuje wyłączne zastępstwo

Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną, czynności podjęte przez inne podmioty

niż radcy Prokuratorii Generalnej są nieskuteczne.

Skoro zatem skargę kasacyjna w niniejszej sprawie, wniesiona w dniu

19 listopada 2007 r., nie została sporządzona i podpisana przez radcę albo starszego

radcę Prokuratorii Generalnej, zatem – jako niedopuszczalna – podlega odrzuceniu (por.

np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2006 r., I CZ 47/06, OSNC

2007, nr 5, poz. 75).

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 398 6 § 2 w związku z art. 871

oraz art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.).