III CSK 385/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 385/15 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku kuratora zawodowego‎przy uczestnictwie M. S.‎o zmianę obowiązku uczestnika M. S. poddania się leczeniu odwykowemu przeciwalkoholowemu w zakładzie leczenia odwykowego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lutego 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt XI 1Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje adw. D. D. od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w K.) kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za udzieloną uczestniczce M. S. pomoc prawną z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Uczestniczka we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. to jest oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

Przesłanka ujęta w tym przepisie odnosi się do spraw, w których zapadłe orzeczenie może być kwalifikowane jako bezprawne. Taka zaś ocena ma być dokonana wprost, ponieważ wadliwość orzeczenia musi być tu widoczna dla każdego przeciętnego prawnika, od razu, bez wątpliwości i bez konieczności analizy rysujących się zagadnień. Potrzeba wyeliminowania z obrotu orzeczeń naruszających elementarne reguły porządku prawnego jest niewątpliwa. Rzeczą skarżącego jest w takiej sytuacji wskazanie nie tylko konkretnych, naruszonych, jego zdaniem, przez sąd przepisów, ale przede wszystkim przytoczenie odpowiednich argumentów wyjaśniających, dlaczego te przepisy zostały w taki bezdyskusyjny sposób, ze skutkiem bezprawności, naruszone (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2013 r., III SK 4/13, nie publ.).Skarżąca, kwestionując rozstrzygnięcie Sądu wskazała, że zapadło ono bez wymaganej opinii zakładu leczącego, a więc z naruszeniem art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.

U. z 2015 r., poz. 1286 ze zm.). To naruszenie przepisów nie uzasadnia jednak twierdzenia o bezprawności orzeczenia skoro jednocześnie ustalenia faktyczne poczynione przez sądy wskazują na potrzebę leczenia skarżącej w zakładzie stacjonarnym. Brak więc wystarczających podstaw do przyjęcia, że przesłanka o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wystąpiła. Z przedstawionych zatem względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O wynagrodzeniu należnym ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi uczestniczki w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 11 pkt 3 w związku z § 2 ust. 3 i w związku z § 13 ust. 4 pkt 1 oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.:

Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). [l.n]