III CSK 37/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 37/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Starosty [...] w Z.‎przy uczestnictwie T. ‎o zmianę wpisu w zakresie własności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w N.‎z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt III Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od uczestnika T. na rzecz Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym. Ma przede wszystkim na celu – w interesie publicznym – ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych ‎oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku ‎z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych ‎w art. 3989 § 1 k.p.c. i związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi ‎przez Sąd Najwyższy.

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia ‎w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może ‎być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Uczestnik T. wniósł skargę kasacyjną ‎od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 24 czerwca 2020 r. ‎w sprawie III Ca (…).Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Skarżący sformułował cztery zagadnienia prawne, dotyczące wpisu w księdze wieczystej, ‎w tym wpisu ex lege. Odnośnie do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. skarżący nie przedstawił żadnych argumentów.W ocenie Sądu Najwyższego nie zostały spełnione przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Wobec powołanych podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania trzeba uwzględnić utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, że jeżeli skarżący, jako okoliczność uzasadniającą wniosek ‎o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien nie tylko to zagadnienie przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ‎ono powstało, a także przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, ale ponadto wykazać, że jest to zagadnienie nowe, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, ‎lecz także dla praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., ‎II CKN 447/01, nie publ.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, nie publ.;

‎z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, nie publ.; z dnia 22 listopada 2007 r., ‎I CSK 326/07, nie publ.; z dnia 28 czerwca 2008 r., III CSK 99/08, nie publ.; ‎z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, nie publ.). Odnosząc się do zagadnień sformułowanych przez skarżącego, ‎w orzecznictwie przyjmuje się, że przepis prawa może stanowić podstawę wpisu ‎do księgi wieczystej tylko wówczas, gdy stwierdza nabycie ex lege prawa podlegającego ujawnieniu w księdze wieczystej, bez ustawowego wymagania poświadczenia tego nabycia (por. postanowienie Sądu Najwyższego ‎z dnia 24 czerwca 1997 r., II CKN 216/97, OSNC 1998, nr 1, poz. 7, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 r., III CZP 15/09, OSNC 2010, nr 1, poz. 10).

Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, gdyż zgodnie z art. 7 ustawy ‎z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r. Nr 224, poz. 1337) nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddanych dotychczas w trwały zarząd parków narodowych będących państwowymi jednostkami budżetowymi oraz własność położonych na tych nieruchomościach budynków i innych urządzeń oraz lokali, potwierdza wojewoda w drodze decyzji administracyjnej wydanej w terminie ‎12 miesięcy od dnia wejścia w życie wskazanej ustawy.

Poza tym zgłoszony wniosek dotyczył ujawnienia w księdze wieczystej właściwej jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa będącego właścicielem nieruchomości ‎a nie odnosił się w żadnym razie do wpisów obejmujących prawo użytkowania wieczystego. Konkludując, w sprawie nie zachodzą podniesione przez skarżącego przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2, 98, 391 § 1, 39821 k.p.c.