III CSK 365/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 365/06

POSTANOWIENIE

Dnia 28 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie ze skargi K.K. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej

prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 30 marca 1988 r.,

sygn. akt [...]

z wniosku W.P.

przy uczestnictwie [...]

o uwłaszczenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 listopada 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 marca 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił

apelację wnioskodawczyni W.P. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia

10 marca 2005 r.

Od postanowienia Sądu Okręgowego wnioskodawczyni wniosła skargę

kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postępowanie cywilne jako uporządkowany zespół czynności procesowych

podejmowanych przez strony i inne podmioty odznacza się znacznym stopniem

sformalizowania. Czynności procesowe – dla swej skuteczności – muszą być

dokonywane w określonej formie, czasie i miejscu, a więc muszą odpowiadać

określonemu

wzorcowi

cywilnego.

Niezgodność

przewidzianych

ustawą

ustanowionemu

przepisami

z tym

wzorcem,

wymagań

rodzi

kodeksu

wynikająca

różne

z

postępowania

nie

konsekwencje,

spełnienia

niekiedy

–

w zależności od stopnia sformalizowania i rygoryzmu poszczególnych czynności –

nieodwracalne. W wypadku niektórych środków zaskarżenia spełnienie wymagań

formalnych stanowi jeden z warunków ich dopuszczalności.

Nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna jest czynnością wysoce sformalizowaną. Jej formalizm jest w pełni uzasadniony, gdyż skarga ta stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia przysługujący do Sądu Najwyższego od prawomocnych

orzeczeń wydanych przez sądy drugiej instancji. Istotnym argumentem na rzecz

sformalizowania tej czynności jest także fakt, że realizuje ona przede wszystkim

interes publiczny, polegający – mówiąc najogólniej – na ujednolicaniu wykładni,

usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych i wspomaganiu

rozwoju prawa (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r.,

II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Sformalizowaniu skargi kasacyjnej

towarzyszy surowy rygoryzm; skarga niespełniająca wymagań określonych w art.

3984 § 1 k.p.c. podlega odrzuceniu a limine (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.).

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna – obok oznaczenia

zaskarżonego orzeczenia wraz ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę

orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany – powinna

zawierać, jako jeden z elementów konstrukcyjnych, wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Trzeba wyraźnie zaakcentować,

że treść art. 3984 § 1 k.p.c. nie budzi wątpliwości. Wszystkie wymagania stawiane

skardze

kasacyjnej

zostały

określone

w sposób

przejrzysty,

zupełny

i wystarczający, a konstrukcja przepisu – gramatyczna i logiczna – jest jasna;

każde wymaganie ma – ze względu na swą funkcję procesową – byt samodzielny

i odrębny, musi być zatem spełnione oddzielnie, niezależnie od innych. W związku

z tym samo wniesienie skargi kasacyjnej oraz zawarcie w niej, wymaganego w art.

3984 § 1 pkt 4 k.p.c., wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania lub rozstrzygnięcie co do istoty, nie może być

utożsamiane ze złożeniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

o którym mowa w art. 3984 § 1 pkt 3, nawet wtedy, gdy w skardze podniesiono

argumenty dające się wywieść z art. 3989 § k.p.c. (por. np. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 4 listopada 2005 r., V CZ 127/05, nie publ. lub z dnia

28 czerwca 2006 r., III CZ 36/06, OSNC 2007, nr 1, poz. 19). Sąd Najwyższy

w postanowieniu z dnia 8 września 2006 r., II CZ 57/06 (nie publ.) wyjaśnił,

że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien być

sformułowany wyraźnie, sąd nie może bowiem domniemywać go z uzasadnienia

powodów przyjęcia skargi do rozpoznania.

Z tych względów skargę nie zawierającą wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania należało odrzucić (art. 370 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.).