III CSK 362/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 362/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Stanisław Dąbrowski

w sprawie z powództwa W. J.

przeciwko S. O. i M. O.

o rozwiązanie umowy dożywocia,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lutego

2007 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną; zasądza od pozwanych na rzecz powoda kwotę 3.600

(trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lutego 2007 r.

pozwani S. i M. O. podnosili jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do

rozpoznania, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, sprowadzające się do

rozstrzygnięcia, czy prowokacyjne zachowanie powoda wobec pozwanych i inicjowanie

przez niego postępowań karnych może stanowić wyjątkowy wypadek uzasadniający

rozwiązanie przez sąd umowy dożywocia na podstawie art. 913 § 2 k.c. Wywiedzionych

zagadnień prawnych nie uzasadniono.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej podlega odrzuceniu z uwagi na

niezawarcie w niej wszystkich elementów konstrukcyjnych wymienionych w art. 398 4 § 1

k.p.c.

Obowiązujące przepisy kodeksu postępowania cywilnego nakazują stronie

wnoszącej skargę wywieść w niej „wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

i jego uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.), nawiązujący do co najmniej jednej z

ustawowych przesłanek tzw. przedsądu, zawartych w art. 3989 § 1 k.p.c. (por. m.in.

postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 75).

Wymaganie to ma w istocie charakter mieszany, formalno-materialny, z przewagą

jednak czynnika materialnego, co oznacza w szczególności, iż nie wystarczy samo tylko

wskazanie, że występuje zdaniem skarżącego jedna z czterech przesłanek tzw.

przedsądu, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., lecz nadto wniosek ten musi być

wypełniony rzeczywistą treścią i uzasadniony w należycie wyodrębnionym fragmencie

pisma procesowego za pośrednictwem argumentów jurydycznych.

Tego skarżący nie uczynił; skarga kasacyjna obejmuje bowiem wyłącznie część

zatytułowaną jako „uzasadnienie”, która wyraźnie odnosi się do podstaw kasacyjnych.

Natomiast, wobec wyraźnego oddzielenia w treści art. 398 3 § 1 k.p.c., uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania od uzasadnienia samych podstaw

kasacyjnych, nie można przyjąć, że jeden i ten sam element konstrukcyjny skargi - w

postaci ogólnego „uzasadnienia” postaw kasacyjnych - uzasadni zarazem przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. m.in. postanowienie SN z dnia 26 października

2005 r., V CZ 122/05, niepubl.).

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. skargę kasacyjną

należało odrzucić, oddalając wniosek pełnomocnika powódki o zasądzenie kosztów

procesu w postępowaniu kasacyjnym, albowiem nienależyte wypełnianie przez

pełnomocnika będącego adwokatem obowiązków zawodowych nie może w ogóle być

uznane za udzielenie stronie pomocy prawnej.